14 09 2017


Wilk workowaty, tygrys tasmański

Autor:

|

6 sierpnia 2013

|

Edytowany: 25 kwietnia 2016

|

31 komentarzy

|

Kategoria: Australia / Ssaki / Torbacze / Wymarłe / Zwierzęta

Wilk workowaty, tygrys tasmański

Wilk workowaty, Tygrys tasmański, Wilk tasmański (Thylacinus cynocephalus)

Torbacz, który bardziej przypominał wilka. Dzisiaj już nikt nie zobaczy go na własne oczy, ale pozostało kilka filmów ukazujących zachowania tego niezwykłego stworzenia, jak również wiele opisów jego zwyczajów. Duch wilka workowatego jest nadal żywy. Niestety tylko duch…

Dziś wybierzemy się w podróż do niedalekiej przeszłości, na drugą półkulę. Wylądujemy podobnie jak pierwsi osadnicy w Australii i na Tasmanii. Obejrzymy sporo nostalgicznych czarno-białych fotografii i poznamy zwierzę, które żyło jeszcze, kiedy nasi dziadkowie byli mali.

Klasyfikacja

  • Gromada: ssaki
  • Nadrząd: torbacze
  • Rząd: niełazokształtne
  • Rodzina: Thylacinidae
  • Rodzaj: Thylacinus
  • Gatunek: wilk workowaty

Wilk workowaty, Tygrys tasmański, Wilk tasmański (Thylacinus cynocephalus).

Występowanie

Naturalnym miejscem występowania była Australia, Tasmania i Nowa Gwinea, po przybyciu osadników z Europy i rozprzestrzenieniu się psa dingo (Canis lupus dingo), wilk workowaty uchował się wyłącznie na Tasmanii, ale i tam niestety nie przetrwał.

Niewiele wiemy o jego trybie życie i siedliskach na wolności. Kilka wniosków wysnuto na podstawie osobników w niewoli. Z reguły obserwowano go za dnia, ale nie było to zgodne z jego naturą, bowiem ten drapieżny torbacz stawał się aktywny dopiero nocą.

Niektóre zwyczaje zostały mu raczej „przydzielone” od najbliższego krewnego – diabła tasmańskiego (Sarcophilus harrisii).

Prawdopodobnie przebywał w lasach eukaliptusowych, na bagnach i łąkach całej Australii. Na Tasmanii preferował nadmorskie wrzosowiska, które stały się głównym celem brytyjskich osadników, poszukujących pastwisk dla swoich zwierząt hodowlanych.

Wilk workowaty, Tygrys tasmański, Wilk tasmański (Thylacinus cynocephalus) – szkielet.

Charakterystyka

Do złudzenia przypominał dużego psa o krótkiej sierści i długim, sztywnym ogonie, który wydawał się wydłużonym kręgosłupem, jak ma to miejsce u kangurów. Wielu osadników porównywało go do hieny ze względu na podobny sposób poruszania się i ogólny zarys sylwetki.

Sierść

Sierść miała żółto-brązowy odcień, ozdabiało ją od 13 do 21 charakterystycznych ciemnych, poprzecznych pręg od połowy grzbietu, po zad i podstawę ogona. Pasy na ciele przyczyniły się do określenia go mianem „tygrysa”. Najbardziej widoczne były u osobników młodych, z wiekiem – zanikały. Jeden z pasów przedłużał się do zewnętrznej strony uda.

Futro odznaczało się gęstością i miękkością, uszy były sterczące, a w kształcie – zaokrąglone, osiągające 8 cm długości, pokryte krótką sierścią. Ubarwienie raczej zróżnicowane: od jasnego do ciemnego brązu, brzuch był kremowy.

Wilk workowaty, Tygrys tasmański, Wilk tasmański (Thylacinus cynocephalus) – czaszka.

Torba

Samice posiadały torby (worki, kieszenie) wyposażone w 4 sutki, ale – w przeciwieństwie do wielu innych torbaczy – wejście mieściło się z tyłu ciała, nie na brzuchu.

Samce posiadały worki mosznowe, co – jak na australijskie torbacze – było niezwykłe.

Szczęki

Szczęka wyposażona w 46 zębów była dobrze umięśniona, ale słaba. Rozwarcie paszczy wilka workowatego dochodziło do 120o. To największe rozwarcie wśród ssaków. Większe miały tylko tygrysy szablozębne – patrz: smilodon.

Łapy

Ślady pozostawione przez wilka workowatego łatwo można było odróżnić od śladów innych zwierząt, ponieważ tylne stopy były bardzo duże. Tylne i przednie i łapy wyglądały podobnie, ale tylne kończyny posiadały 4 palce, natomiast przednie – 5, a pazury nie chowały się.

Wilk workowaty, Tygrys tasmański, Wilk tasmański (Thylacinus cynocephalus) – niestety…wypchany.

Zmysły

Badania naukowców sugerują, że wilk workowaty miał wyostrzony węch pozwalający na śledzenie ofiary, jednak analiza mózgu wykazała, że opuszki węchowe nie były dobrze rozwinięte. Możliwe zatem, że w trakcie polowania opierał się na wzroku i słuchu.

Woń

Istnieją także doniesienia o wydzielanym przez niego silnym zapachu, inni świadkowie twierdzili, że zwierzę pachniało delikatnym, „krystalicznym”, zwierzęcym zapachem, istnieje również grupa osób twierdzących, że torbacz ten nie pachniał w ogóle.

W związku z tym uznano, że – podobnie do diabła tasmańskiego – wydzielał mocną woń w sytuacji zagrożenia.

Skoki

Potrafił również wykonywać dwunożne skoki w sposób podobny do kangurów. Przypuszcza się, że dzięki temu szybciej się przemieszczał, gdy poczuł się osaczony, ponieważ w trakcie zwykłego chodu był raczej powolny i niezdarny.

Wilk workowaty, Tygrys tasmański, Wilk tasmański (Thylacinus cynocephalus) – zdjęcie archiwalne.

Wokalizacje (dźwięki)

Obserwatorzy tych zwierząt na wolności zauważyli, że wydają kilka rodzajów odgłosów: warczały, syczały i szeroko otwierały paszczę, kiedy były niezadowolone lub rozzłoszczone. Podczas polowania wydawały gardłowe odgłosy, przypominające kaszel, prawdopodobnie pełniące funkcję komunikacyjną między członkami rodziny. Potrafiły także piszczeć w celu identyfikacji na odległość. Wydawały również niskie, nosowe dźwięki używane do porozumiewania się z członkami stada.

Wilk workowaty, Tygrys tasmański, Wilk tasmański (Thylacinus cynocephalus) oraz pies dingo.

Dieta

Cechowała go mięsożerność. Żołądek był przystosowany do przyjmowania jednorazowo dużych ilości pokarmu – potrafił się rozciągać. Takie przystosowanie organizmu mogło łączyć z długimi okresami nieudanych polowań i rzadkich okazji do jedzenia. Przypuszcza się, że mógł polować w małych grupach rodzinnych zasadzając się na ofiarę i atakując ją z zaskoczenia.

Niewiele wiadomo o preferencjach żywieniowych wilka workowatego i sposobie jedzenia. Specjaliści uważają, że żywił się kangurami, walabiami (kangury Bennetta), wombatami, ptakami i mniejszymi ssakami.

W niewoli karmiono go martwymi królikami, walabiami, wołowiną, baraniną, koniną, czasami drobiem.

Jeden z przyrodników – Michael Sharland – opublikował artykuł w 1957 roku, w którym stwierdził, że wilki workowate w niewoli nie chciały jadać martwych walabii, ale ostatecznie „przekonały” się do padliny przez zapach krwi świeżo zabitego zwierzęcia. Wilki workowate stały się natomiast ofiarą psów dingo i lisów przywiezionych przez europejskich osadników.

Wilk workowaty, Tygrys tasmański, Wilk tasmański (Thylacinus cynocephalus) – szkielet.

Zachowanie

Prowadził zmierzchowo-nocny tryb życia, a dnie spędzał w małych jaskiniach lub pustych pniach drzew, w których tworzył legowiska. W ciągu dnia przebywał w lasach i na wzgórzach, natomiast nocą polował na otwartych wrzosowiskach. Wczesne obserwacje wykazały, że zwierzęta te były raczej nieśmiałe i płochliwe, bowiem zdawały sobie sprawę z obecności ludzi i unikały ich jak ognia, ale czasem – z ciekawości – zbliżały się do osad. W tym czasie jednak miały niepochlebną opinię bezwzględnych łowców dziesiątkujących bydło.

Wilk workowaty, Tygrys tasmański, Wilk tasmański (Thylacinus cynocephalus). Charakterystyczne pręgi spowodowały, iż nazywany był tygrysem tasmańskim

Rozród

Udowodniono, że wilk workowaty był zdolny do rozrodu przez cały rok. Dowodami są upolowane w różnych porach roku samice, które miały w swych torbach młode. Szczyt rozrodczy przypadał na miesiące zimowe i wiosenne. W jednym miocie pojawiały się maksymalnie 4 młode (zwykle 2-3). Matka nosiła je w torbie przez ok. 3 miesiące, opiekowała się nimi do momentu, gdy osiągnęły co najmniej połowę dorosłych rozmiarów. Nowo narodzone wilki workowate były łyse i ślepe, ale oczy miały otwarte. Opuszczając torbę matki porastała je już gęsta sierść.

Kiedy wyginął wilk tasmański?

Na Tasmanii wilk workowaty przetrwał do 1930 roku, jednak – przypisując mu zabijanie owiec – zaczęto polować na niego, co doprowadziło do całkowitego wyginięcia gatunku. Innymi przyczynami wymarcia na pozostałym obszarze występowania był inwazyjny pies dingo, choroby i utrata siedlisk wywołana przybyciem bydła, które wypasano w miejscach, w których wilk workowaty żył i polował.

Ostatnie osobniki na wolności widziane były w 1932 roku. Ostatni wilk tasmański w niewoli padł w roku 1936 w ogrodzie zoologicznym w Hobart (stolica Tasmanii).

Podobno mała populacja przeżyła w stanie dzikim do lat 60 XX wieku, ale nie ma na to dowodów. Gatunek uważany jest oficjalnie za wymarły od 1986 roku.

Wilk workowaty, Tygrys tasmański, Wilk tasmański (Thylacinus cynocephalus).

Szczegółowe dane i wymiary

Wilk workowaty/Tygrys tasmański/Wilk tasmański  (Thylacinus cynocephalus)

  • Długość: 100 – 130 cm
  • Długość ogona: 50 – 65 cm
  • Wysokość w kłębie: ok. 60 cm
  • Masa: 20 – 30 kg
  • Długość życia: 5 – 7 lat na wolności, do 9 lat w niewoli

U wilka workowatego występował delikatny dymorfizm płciowy – samce były nieznacznie większe od samic.

Wilki workowate, Tygrysy tasmańskie, Wilki tasmańskie (Thylacinus cynocephalus).

Wilk workowatyciekawostki

  • Pierwszy szczegółowy opis naukowy wilka workowatego stworzył George Harris w 1808 roku, 5 lat po przybyciu pierwszych osadników.
  • Malowidła naskalne z Parku Narodowego Kakadu wyraźnie pokazują, że wilk workowaty był obiektem polowań ze strony pierwotnych ludzi.
  • Dzięki malowidłom naskalnym rdzennych mieszkańców Australii, odkrytym w 1990 roku w jaskini położonej w Nullarbor Plain udało się ustalić, że wilk workowaty przebywał na całym kontynencie oraz na Nowej Gwinei. Dzięki datowaniu radiowęglowemu wykazano, że malowidła mają 3300 lat.
  • Europejscy osadnicy wierzyli, że wilk workowaty poluje na owce i drób. Przez prawie cały wiek XX opisywano go jako zwierzę pijące krew swych ofiar.
  • Możliwe, że pręgi na tylnej części grzbietu były dobrym kamuflażem pośród gęstych formacji leśnych, ale mógł to być również system identyfikacji wewnątrzgatunkowej.
  • Wilk workowaty potrafił stać na tylnych łapach, w pozycji wyprostowanej.
  • Budowa szkieletu i obserwacja w niewoli doprowadziła do wniosku, że wilk workowaty czyhał na konkretne gatunki zwierząt, na które polował i poszukiwał ich dopóki ich „zapas” nie wyczerpał się.
  • Jedną z ofiar wilka workowatego był tasmański gatunek emu, duży ptak wybity w ok. 1850 r.
  • Wilk workowaty miał zaskakująco słabe szczęki. Potencjalnie mógł polować na zwierzęta swoich rozmiarów, ale osobnik 30-kilogramowy okazałby się niezdolny do zdobycia zwierzęcia przekraczającego 5 kg masy.
  • W 2011 roku naukowcy stwierdzili, że wilk workowaty jadł tylko małe zwierzęta, co świadczyłoby o konkurowaniu z diabłem tasmańskim i niełazem wielkim (Dasyurus maculatus), a to prowadzi do wniosku, że wilk workowaty był podatny na wyginięcie z powodu nierównowagi w ekosystemie.
  • Po dokładnych badaniach wykazano, że jego bliższym od diabła tasmańskiego krewnym może być mrówkożer workowaty (Myrmecobius fasciatus).
  • Wilk workowaty jest symbolem Tasmanii – jego wizerunek widnieje na herbie tego państwa/stanu.

Wilk workowaty, Tygrys tasmański, Wilk tasmański (Thylacinus cynocephalus).

Polecamy:

____________________

Wesprzyj nas - pomóż zwierzakom




DinoAnimals.pl

Poleć artykuł

Podobne Artykuły

Kot birmański
Albatros – największa rozpiętość skrzydeł
Ślimaki, brzuchonogi (Gastropoda)
Cocker spaniel angielski
Orzeł cesarski (Aquila heliaca)
Hiena – zachłanny drapieżnik

O Autorze

Redakcja DinoAnimals.pl

Wydawnictwo Dobre Ściągi - DobreSciagi.pl, DinoAnimals.pl, DinoAnimals.com, Zonka.pl

(31) Komentarze

  1. Maciej
    16 października 2013 at 18:22

    Czy możliwe jest sklonowanie wilka tasmańskiego? Proszę o szybką odpowiedź.

    • Redakcja DinoAnimals.pl
      16 października 2013 at 20:16

      Problemem zapewne nie byłoby sklonowanie, gdyby naukowcy posiadali dobrze zachowany materiał genetyczny. Takie próby są podejmowane od 1999 roku, szkopuł jednak w tym, że wilki tasmańskie, z których można pobrać próbki DNA przechowywane były w formalnie, a to niekorzystnie wpłynęło na jakość materiału genetycznego.

      Do tej pory wszelkie próby, głównie z powodu nieodpowiedniej jakości materiału genetycznego nie powiodły się.

      Trudno oczekiwać, że nagle znajdziemy świetnie zachowanego wilka tasmańskiego gotowego do klonowania…

      • Tygrys Tasmański
        23 czerwca 2015 at 19:11

        Ale czy Wilki Workowate czasem żyją no bo ja twierdzę że Wilki Workowate żyją

    • Natalia Sopiarz
      17 kwietnia 2015 at 18:49

      tak

  2. Maciej
    17 października 2013 at 06:29

    Ale zachował się okaz w alkoholu a DNA nie jest pewnie tak zniszczone

    • Redakcja DinoAnimals.pl
      17 października 2013 at 13:22

      Owszem (szczeniak wilka tasmańskiego), ale dotychczas pomimo wielu prób nie powiodło się sklonowanie wilka tasmańskiego…

  3. Maciej
    30 stycznia 2014 at 13:03

    Dlaczego wilk tasmański nie jest umieszczony w kategorii wymarłe?

    • Redakcja DinoAnimals.pl
      30 stycznia 2014 at 13:15

      Przeoczenie 🙂 Już jest, niestety, w kategorii wymarłe. Dziękujemy jak zwykle za spostrzegawczość 🙂

      • Maciej
        30 stycznia 2014 at 14:08

        Nie martwcie się człowiek jak chce to wszystko może.Pewnie go sklonują

  4. Maciej
    31 stycznia 2014 at 09:02

    Macie błąd bo uznawany za wymarły jest chyba od 1986 roku a nie 19986 roku.

    • Redakcja DinoAnimals.pl
      31 stycznia 2014 at 11:11

      Dziękujemy za poprawkę. Swoją drogą ciekawe, jak będzie wyglądał świat za 18 000 lat w roku 19986 🙂

  5. Maciej
    6 marca 2014 at 11:56

    A jak się nazywało największe zwierzę w historii australii?

    • Redakcja DinoAnimals.pl
      6 marca 2014 at 12:40

      Najprawdopodobniej Diprotodon – największy odkryty torbacz w historii Ziemi. Żył od 1,6 mln do 40 tys. lat temu. 3 metry długości, 2 metry wysokości i waga około 2800 kg. Nie licząc oczywiście dinozaurów, które występowały tam w erze mezozoicznej. Odkryte w 2005 i 2006 roku na kontynencie australijskim kości tytanozaurów występujących tam 98-95 mln lat temu wskazują na osobniki o długości ok. 25 metrów. Były zatem „nieco” dłuższe niż wspomniany wcześniej Diprotodon 😉

  6. Julia
    22 marca 2014 at 14:49

    A wiadomo czy polowały stadnie czy samotnie?

    • Redakcja DinoAnimals.pl
      22 marca 2014 at 15:36

      Z niektórych badań wynika, iż zwierzę mogło polować w małych grupach rodzinnych. Większość naukowców prowadzących badania szczątków i śladów twierdzi, iż wilk workowaty był zwierzęciem żyjącym samotnie. Polował najczęściej z zasadzki.

  7. Julia
    22 marca 2014 at 18:55

    To znowu ja. Czy to prawda, że na terenie Australii wymarły w XXI w.?

    • Hania
      22 marca 2014 at 18:58

      Chyba chodzi o XI wiek?

    • Redakcja DinoAnimals.pl
      22 marca 2014 at 20:26

      Wszystkie dowody wskazują, iż ostatnie osobniki wilka workowatego wymarły w latach 30-tych XX wieku.

      • Julia
        23 marca 2014 at 11:00

        Hania miała rację. Chodziło o XI w., a nie XX. Wiem, że ostatni wilk tasmański mieszkający w zoo umarł w 1933 r. nazywał się ponoć Benjamin. Mi chodziło o zniknięcie Australijskich i Nowozelandzkich, nie Tasmańskich wilków workowatych.

      • Redakcja DinoAnimals.pl
        23 marca 2014 at 12:56

        Ostatni osobnik w zoo w Hobart padł w roku 1936. Kwestia wymarcia na kontynencie australijskim nie jest dokładnie określona. Przyjmuje się, iż wymarł nie wcześniej niż ok. 2000 lat temu. Z wiarygodnym źródłem mówiącym o XI wieku nigdzie nie spotkaliśmy się.

  8. hell
    11 marca 2015 at 19:36

    Szkoda, że nie ma zdjęciaj jak stoi na tylnych łapach

    • Robert
      11 marca 2015 at 19:51

      Zachowało się jedynie kilka zdjęć wilka workowatego. Nie ma takiego, na którym stoi na dwóch łapach.

  9. Tygrys Tasmański
    23 czerwca 2015 at 19:05

    Wilki workowate nie wymarły !

    • Robert
      23 czerwca 2015 at 20:01

      A dlaczego tak twierdzisz? Nie ma przecież na to żadnego dowodu, że wilki workowate żyją…

      • Tygrys Tasmański
        10 lipca 2015 at 22:15

        Dlatego że one mają największe szanse na przetrwanie dlatego że one ” żyły ” niedawno temu i ich środowisku życia nie zostało zdegradowane czyli zniszczone

  10. Tygrys Tasmański
    10 lipca 2015 at 22:11

    Czy możliwe jest że Wilki Workowate nie wymarły ?

    • Redakcja DinoAnimals.pl
      10 lipca 2015 at 22:28

      Oficjalnie wilk workowaty uważany jest za gatunek wymarły od 1986 roku. Praktycznie nikt od 80 lat nie widział tych zwierząt. Trudno zatem uważać, że mogłyby jeszcze istnieć na Tasmanii.

      • Tygrys Tasmański
        13 lipca 2015 at 13:42

        Ale jest bardzo dużo zgłoszeń o zaobserwowaniu tych stworzeń i ich środowiska nie zostało bardzo zniszczone

      • Redakcja DinoAnimals.pl
        13 lipca 2015 at 15:19

        W naszej ocenie tygrys tasmański jest zwierzęciem wymarłym.

  11. Stolarz
    11 lipca 2015 at 22:25

    Niektórzy są nieczytaci albo takie sprawiają wrażenie. Po jakiego diabła pytają o coś co zostało tu napisane i wyjaśnione? Lenistwo czy brak klepek?

  12. Tygrys Tasmański
    13 sierpnia 2015 at 00:11

    Ale dla mnie nie wymarły

Napisz komentarz

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.

DinoAnimals.pl