DomowePsySsakiZwierzęta

Barbet – pies myśliwski

Barbet

Barbet to obecnie rzadko spotykany, średniej wielkości pies myśliwski, wykorzystywany do polowań na ptactwo wodne, które wyszukuje i wypłasza z zarośli, a także aportuje. Jest bardzo odporny na zimno i lubi wodę niezależnie od pogody. Jest wesoły i cierpliwy wobec dzieci. Jego wygląd, jak przystało na psa użytkowego, powinien być naturalny, wręcz roboczy. Jest idealnym psem dla aktywnego właściciela.

Klasyfikacja

  • Grupa VIII Barbet (francuski pies wodny)
  • Sekcja 3
  • Wzorzec FCI nr 105
  • Obowiązują próby pracy
  • Inne nazwy rasy: Griffon d’arrêt à Poil Laineux
Barbet

Historia rasy

Barbet jest rasą bardzo starą. „Wodne psy” o wełnistej, skręconej lub falistej sierści pojawiły się już w średniowieczu na obszarze obejmującym Portugalię, Hiszpanię, południową Francję i zachodnie Włochy. Początkowo pełniły funkcje pastuchów, jednak dość szybko zauważono, że dzięki tłustej, wodoodpornej sierści, nadają się do pracy w wodzie.

Już w XVI-wieku nazywano je „barbet”, czyli „brodacz” („la barbe” – fr. „broda”). Polował z nimi król Francji Henryk IV, a później Ludwik XV.

W XIX wieku w wyniku selekcji i krzyżowania psów, powszechnie nazywanych „barbetami”, uzyskano współczesnego barbeta, a w 1886 r. opracowano pierwszy wzorzec tej rasy. Pod koniec XIX wieku ich liczebność we Francji bardzo zmalała, ale dzięki entuzjastom i pracy hodowlanej udało się jednak ocalić tę rasę. Barbet jest rasą rzadką, a wpływa na to niewielka populacja tych psów, mała liczba ośrodków hodowlanych, a także czasochłonna pielęgnacja.

W rasie występują dwa typy barbetów: „vieux barbet” czyli linia wywodząca się ze starych francuskich hodowli oraz linia „modern” pochodząca od psów wprowadzonych do rasy w latach 80-tych.
Pierwsza przedstawicielka tej rasy, Ratafia, przybyła do Polski w 1995 roku.

Barbet

Charakterystyka rasy

Jest to pies użytkowy, przystosowany do ciężkiej pracy, o czym przypomina budowa jego ciała. Tułów i kończyny barbeta muszą być mocne i silnie, aby mógł wyjść z wody na stromy brzeg niosąc aport. Długi ogon pomaga mu w pływaniu, a charakterystyczny zwinięty na jego końcu haczyk sprawia, że pies nie zahacza o krzewy i gałęzie drzew. Łapy ma duże, okrągłe i mocno owłosione, aby nie zapadał się w grząskim gruncie. Jest odporny na wilgoć i zimno, ale niezbyt dobrze znosi upał.

Barbet ma dobry węch i sprawdza się jako pies do polowania na ptactwo wodne. Jego praca polega na aportowaniu i wypłaszaniu zwierzyny, również z wody. Pielęgnacja długiej i obfitej sierści może sprawiać kłopot.

Barbet to pies łagodny w stosunku do ludzi i innych zwierząt. Z natury wesoły i pełen energii. Obecnie często jest psem do towarzystwa i sprawdza się jako przyjaciel rodziny, lubi dzieci i inne zwierzęta domowe.

Barbet

Charakter

Barbet to wesoły i żywiołowy pies. Jest ufny, nieagresywny i mało szczeka co sprawia, że nie jest dobrym psem stróżującym. Bardzo przywiązuje się do swojego właściciela, szybko i chętnie się uczy. W szkoleniu ważna jest konsekwencja. Barbet może mieszkać w mieście, ale należy zapewnić mu regularne spacery, gdyż bardzo lubi ruch. Nie lubi natomiast długo pozostawać w domu sam.

Nie ma dominującego charakteru, lecz jest bardzo inteligentny i może brać udział w takich konkurencjach jak: agility, obedience i dock-diving.

Zachowanie

Barbet ma zrównoważone i przyjazne usposobienie. Jest chętny do pracy w każdych warunkach. Kocha swoją rodzinę i nie lubi samotności. Potrzebuje dość dużo aktywności i uwagi swego właściciela. Pomimo tego, że jest psem myśliwskim, coraz częściej jest psem do towarzystwa.

Barbety wykorzystywane są w dogoterapii, świetnie radzą sobie w pracy z osobami niewidomymi i jako psy towarzyszące pomagają osobom niepełnosprawnym.

Barbet

Wielkość

Barbet jest silnym, średniej wielkości, wytrzymałym psem, o proporcjonalnej budowie ciała, szerokiej głowie i głębokiej klatce piersiowej. Jego wysokość może przekraczać nawet 60 cm, a waga dochodzi do 28 kg.

Umaszczenie

Spotyka się wiele odmian umaszczenia: czarne, brązowe, piaskowe, białe, szare, kasztanowe lub rude, na ogół jednolite, czasem z większymi lub mniejszymi łatami. Dopuszcza się odcienie płowe i jasnopłowe. Odcień powinien być jednakowy na całym ciele.

Szata

Okrywa włosowa jest jedno- lub dwuwarstwowa, ale bez podszerstka. Sierść jest kędzierzawa lub falująca, dość długa (10-15 cm) i gęsta, co umożliwia psu pracę w trudnych warunkach. Szata pokrywa równomiernie całe ciało i nadaje psu naturalny wygląd. Modelowanie sierści dopuszczalne jest tylko w niewielkim stopniu, aby pomóc mu w pracy lub ułatwić codzienne utrzymanie. Szata i skóra barbeta chroni go przed zimnem i urazami. Skóra powinna być więc gruba, a sierść obfita.

Gęsta sierść na pysku układa się w charakterystyczną brodę, od której rasa uzyskała swoją nazwę (fr.barbe-broda).

Długość życia

Barbety są psami długowiecznymi. Średnia długość życia przedstawicieli tej rasy wynosi ok. 14 lat. Znane są jednak przypadki, kiedy psy dożywały nawet 18 lat.

Barbet

Odżywianie

Barbeta, tak jak i inne psy, należy żywić racjonalnie. Rodzaj karmy i jej ilość należy dostosować do indywidualnych potrzeb psa, biorąc pod uwagę jego wiek, wielkość, stan zdrowia, stopień aktywności, a także porę roku.

Może to być zbilansowana, pełnowartościowa gotowa karma sucha lub mokra, albo posiłki przygotowywane samodzielnie przez właściciela, gotowane lub w typie BARF. Powinny one jednak być odpowiednio suplementowane.

Pielęgnacja

Pielęgnacja uszu barbeta polega na regularnym kontrolowaniu stanu małżowin usznych, które mają tendencję do zarastania. Słaba wentylacja ucha i częste kąpiele mogą prowadzić natomiast do stanów zapalnych.

Pielęgnacja włosa dobrej jakości ogranicza się do szczotkowania go dwa razy w tygodniu. Gorszy jego stan, suchość i mocne kręcenie powoduje, że utrzymanie okrywy wymaga więcej wysiłku, a nawet regularnego strzyżenia. Na uwagę zasługują zwłaszcza brzuch, wewnętrzna strona ud, miejsca za uszami, broda i głowa.

Barbet nie linieje, ale jego sierść łatwo się filcuje. Zaleca się całkowite ogolenie szczeniaka w wieku 4-6 miesięcy, wtedy włos prawidłowo się rozwija.

Częstość kąpieli psa zależy od potrzeb, ale zawsze należy pamiętać, aby przed kąpielą włos dokładnie rozczesać.

Sierść jest nieprzemakalna. Osiąga długość ok. 13 cm i może tworzyć sznury. Ze względu na to, że długa sierść łatwo się spilśnia, raz w roku zaleca się strzyżenie jednakowo na całym ciele, pozostawiając dłuższą brodę i brwi.

Psa nie należy golić, gdyż jego sierść stanowi naturalną izolację i chroni przed przegrzaniem. W czasie upałów należy zapewnić psu chłodne i zacienione miejsce oraz możliwość kąpieli. W zimie natomiast gruba okrywa pomaga mu przetrwać w niskich temperaturach.

Barbet

Kondycja zdrowotna

Barbety są zdrowymi i odpornymi psami myśliwskimi. Nie są szczególnie obciążone chorobami dziedzicznymi, chociaż liczebność populacji jest niewielka. Wąska i mało zróżnicowana pula genetyczna powoduje, że nie są łatwe w hodowli.

Nieobowiązkowym badaniem, które warto wykonać, jest prześwietlenie w kierunku dysplazji bioder i łokci, a także badanie oczu, ze względu na zdarzające się pojedyncze przypadki entropii. Znane są również rzadkie przypadki epilepsji.

Barbet

Szczegółowe dane / wymiary

Barbet

  • Wysokość w kłębie:
    • pies: 58 – 65  cm
    • suka: 53 – 61 cm
  • Waga: 18-28 kg
  • Długość życia: 13-15 lat
  • Pochodzenie: Francja
  • Usposobienie: zrównoważone, łagodne, bardzo oddane właścicielowi, lubią wodę, nawet zimną
  • Szata: długa, wełnista, falowana, tworzy sznurki, ale niespilśnione, obfita, całkowicie
    pokrywa ciało psa. Naturalny wygląd sierści jest niezbędną cechą rasy. Strzyże się je tylko po to, aby ułatwić im pracę.
  • Umaszczenie: czarne, szare, kasztanowe, rude, płowe, białe, płowe, łaciate lub jednolite
Barbet

Ciekawostki

  • Podobno to właśnie barbet był pierwszym zwierzęciem, u którego sukcesem zakończyła się pierwsza w nowożytnej historii sztuczna inseminacja. (1780 r., Lazzaro Spallanzani).
  • Z nazwą tej rasy wiążą się francuskie powiedzenia:
    • „crotté comme un Barbet”– być brudnym jak Barbet
    • „Suivre quelqu’un comme un Barbet”– podążać za kimś jak Barbet
    • „C’est un Barbet!”– to po prostu Barbet!
  • Na świecie jest około 3000 psów tej rasy, w Polsce około 150.
  • Pierwszym barbetem w Polsce była Ratafia (1995 r.).
  • Pierwsza suka hodowlana w Polsce to Ottavia. Pierwszy jej miot urodził się 2 czerwca 2006 roku. Dziś jest już u nas kilka hodowli tych psów.
  • Szare umaszczenie spotykane współcześnie jest efektem postępującego z wiekiem szarzenia sierści na skutek ekspresji „locusu g”.
  • Psy tej rasy wykazują skłonność do charakterystycznej „stójki” i dużą odporność na niesprzyjające warunki atmosferyczne.
  • Pierwszy raz nazwy „barbet” użył Jacques du Fouilloux w XVI wieku. Nazwał tak psy o obfitej sierści na pysku, tworzącej „brodę” (fr. barbe). Do końca XIX wieku nazwa ta określała we Francji grupę psów, a nie konkretną rasę.
  • Rozpowszechniona jest teoria o pochodzeniu barbetów od pudli. Jest ona jednak nieprawdziwa, za czym przemawia fakt, iż standard pudla jest znacznie starszy niż barbeta, a poza tym pudel wywodzi się z Niemiec, a barbet z Francji.
  • Pierwszy standard rasy powstał w 1886 roku, a psem wzorcowym był Pilote.
  • W 1885 roku pierwsze barbety: Thug i Plock pokazano na wystawie w Paryżu, w klasie „wyżłów długowłosych i barbetów”.
  • Barbety pracują z osobami niewidomymi, jak również w charakterze psów terapeutycznych.
Barbet

Polecamy


Wybrane specjalnie dla Ciebie

3 komentarzy

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.