23 04 2014

Diabeł tasmański – agresywny torbacz.

Autor:

|

13 maja 2013

|

Kategoria:

Diabeł tasmański – agresywny torbacz.


Diabeł tasmański (Sarcophilus harrisii) – agresywny torbacz.

Diabła tasmańskiego większość z nas kojarzy przede wszystkim, jako postać z kreskówki. W rzeczywistości zwierzę to jest równie nieposkromione, jak jego bajkowy odpowiednik. Jeden osobnik w ciągu zaledwie dwóch nocy potrafi zabić nawet 60 sztuk drobiu.

Klasyfikacja.

  • Gromada: ssaki (Mammalia)
  • Rząd: torbacze (Dasyuromorphia)
  • Rodzina: niełazowate (Dasyuridae)
  • Rodzaj: Sarcophilus
  • Gatunek: diabeł tasmański (Sarcophilus harrisii)

Diabeł tasmański (sarcophilus harrisii).

Występowanie.

Diabeł tasmański występuje wyłącznie na terenie Tasmanii i Robbins Island, która jest połączona z Tasmanią podczas odpływu. Populacja północno-zachodnia znajduje się na zachód od rzeki Forth i na południe aż do Macquarie Harbour.

Jeszcze kilkaset lat temu diabły tasmańskie żyły również na terenie Australii. Zostały najprawdopodobniej wyparte z tego obszaru przez psy dingo, które szybciej się rozmnażają.

Diabły tasmańskie.

Środowisko naturalne.

Diabły tasmańskie preferują otoczenie gęstych i suchych lasów. Często można spotkać je także przy drogach, gdzie zbierają martwe zwierzęta potrącone przez kierowców. Z tego powodu same często giną pod kołami samochodów. W Tasmanii powszechne są więc znaki drogowe ostrzegające o możliwości pojawienia się diabłów na ulicach.

Diabeł tasmański znany jest ze swego nieposkromionego charakteru oraz charakterystycznych odgłosów, które wydaje.

Cechy charakterystyczne.

Diabeł tasmański to największy żyjący, mięsożerny torbacz. Ma silną, krępą budowę ciała i nieproporcjonalnie do niej dużą głowę oraz długi ogon stanowiący aż połowę długości jego ciała. To właśnie w nim gromadzony jest tłuszcz, więc zdrowe osobniki mają bardzo grube ogony. Nietypowe dla torbaczy jest to, że diabły tasmańskie mają nieco dłuższe tylne kończyny, co pozwala im biegać nawet do 13 kilometrów na godzinę na krótkich dystansach.

Przednie łapy diabłów tasmańskich zakończone są pięcioma długimi palcami – czterema prostymi i jednym skierowanym do boku. Dzięki temu mogą trzymać jedzenie. Tylne kończyny mają cztery palce, na których końcach są umieszczone niechowające się pazury.

Diabeł tasmański ma wyjątkowo silne szczęki, przypominające swoją budową szczęki hieny

Diabeł tasmański ma wyjątkowo silne szczęki, przypominające swoją budową szczęki hieny. Ma on wystające kły, cztery pary siekaczy górnych i trzy dolnych. Może otworzyć szczęki na szerokość nawet 75-80 stopni, co pozwala mu wygenerować bardzo dużą siłę, dzięki której może oderwać mięso i zmiażdżyć kości. Uścisk szczęk diabła tasmańskiego to nawet 553 N.

Diabły tasmańskie mają bardzo długie wąsy, które ułatwiają im orientację w terenie oraz lokalizowanie zdobyczy – szczególnie w nocy. Przez to, że zwierzęta te polują po zmierzchu lepiej widzą w barwach czerni i bieli. Pozwala im to szybciej reagować na ruch, mają jednak problem z wyraźnym widzeniem obiektów nieruchomych. Ich najbardziej wyczulonym zmysłem jest jednak słuch. Mają również dobrze rozwinięty zmysł powonienia – wyczuwają zapachy z odległości 1 kilometra.

Futro diabłów tasmańskich jest czarne z charakterystyczną białą pręgą na piersi. 16% osobników nie posiada jednak żadnych jasnych elementów na swoim ciele.

Smród, zawziętość i charakterystyczne dźwięki.

Przestraszony diabeł tasmański wydziela wokół siebie bardzo nieprzyjemny zapach. Wydaje również bardzo głośne wrzaski, w trakcie pożywiania cechuje go zaś niezwykła zawziętość. Wszystkie te cechy oddaje przypisana mu nazwa i w nieco przejaskrawiony sposób -  znana wszystkim – kreskówka.

Młode diabły tasmańskie potrafią dobrze wpinać się na drzewa.

Zachowanie.

Diabły tasmańskie są aktywne w nocy, a w dzień chowają się wśród gęstej roślinności lub w norach. Spekuluje się, że zwierzęta te przyjęły nocny tryb życia, aby uniknąć drapieżników – głównie orłów – oraz ludzi.

Młode diabły potrafią dobrze wpinać się na drzewa, ale umiejętność ta zanika z wiekiem. Najprawdopodobniej jest to wynik adaptacji do warunków środowiskowych. Wśród tych tasmańskich zwierząt znane są bowiem przykłady kanibalizmu – dorosłe, gdy są bardzo głodne potrafią zjeść małe. Te wówczas mogą chronić się na drzewach.

Uważa się, że diabły tasmańskie prowadzą raczej samotny tryb życia, ale nie w taki sposób jej inne zwierzęta. Większość osobników jest bowiem częścią dużej sieci kontaktów, w której skład wchodzą nie tylko relacje samiec-samica w okresie godowym, ale także te dotyczące osobników tej samej płci.

Diabły tasmańskie to wyjątkowo agresywne drapieżniki.

Dieta.

Diabły tasmańskie to wyjątkowo agresywne drapieżniki. Ich ofiara może być zwierzę wielkości nawet małego kangura. Częściej jednak zwierzęta te zachowują się jak oportuniści i zamiast polować na żywą zdobycz – wybierają padlinę.

Ulubionym pożywieniem diabła tasmańskiego są wombaty, głównie ze względu na dużą ilość zawartego w nich tłuszczu. Drapieżnik chętnie zjada także ssaki domowe, ptaki, ryby, owoce, owady, żaby, kijanki i gady. Ich dieta zależy przede wszystkim od dostępnej żywności.

Diabły tasmańskie mają bardzo duży apetyt. W ciągu jednego dnia potrafią przyjąć żywność równą połowie ich masy ciała.

Diabły tasmańskie mają bardzo długie wąsy, które ułatwiają im orientację w terenie oraz lokalizowanie zdobyczy.

Rozmnażanie.

Diabeł tasmański nie jest zwierzęciem monogamicznym, a samice mają zazwyczaj podczas godów kilku partnerów, których wybierają wśród dominujących samców. Ci z kolei w czasie rui walczą o partnerki.

Ciąża trwa 21 dni, a na świat przychodzi od 2 do nawet 30 młodych ważących około 24 gram. Młode pozostają w torbie przez kolejnych 100 dni. Samica ma jednak tylko cztery brodawki, co powoduje, że konkurencja wśród małych jest bardzo duża. Młode opuszczając torbę ważą 200 gram. Wyglądają wówczas jak mniejsze kopie swoich rodziców. Z nory, gdzie są całkowicie bezpieczne, wychodzą dopiero po 3 miesiącach.

Średnia długość życia diabła tasmańskiego to 6 lat.

Diabeł tasmański (sarcophilus harrisii).

Tajemniczy nowotwór.

Diabły tasmańskie znajdują się dziś w centrum zainteresowania badaczy. W 1996 roku zostały zaatakowane przez tajemniczy nowotwór pyska, który jest chorobą zakaźną. Przez to gatunek stanął na skraju wyginięcia. Rozprzestrzenianiu się choroby sprzyja wyjątkowo drapieżny charakter zwierząt. Najbardziej narażone na zachorowanie są bowiem agresywne osobniki atakujące inne diabły.

Choroba doprowadziła nawet do zmian w rozmnażaniu diabłów tasmańskich – w godach zaczęły uczestniczyć coraz młodsze samice, aby miały one czas odchować młode przed śmiercią.

Na świat przychodzi od 2 do nawet 30 młodych diabłów o wadze około 24 gramów.

Dane/Wymiary.

Diabeł tasmański (sarcophilus harrisii).

U diabłów tasmańskich widoczny jest dymorfizm płciowy – samce są większe niż samice.

  • Długość ciała: samce – 65,2 cm; samice – 57 cm
  • Długość ogona: samce – 25,8 cm; samice – 24,4 cm
  • Waga: samce średnio – 8 kg; samice średnio – 6 kg. Największe samce do 11 kg.
  • Długość życia: 6 lat

Diabeł tasmański – ciekawostki.

  • Nazwa „diabeł tasmański” pochodzi od agresywnego charakteru zwierzęcia oraz od wydawanego przez niego charakterystycznego dźwięku.
  • Diabeł tasmański jest gatunkiem zagrożonym.
  • Diabeł tasmański został wyparty z Australii przez psy dingo.

Młode diabły opuszczają norę dopiero po 3 miesiącach od urodzenia.

Polecamy:

____________________

Wyślij sms pod numer 72068 o treści AP.WDS (koszt 2 zł + VAT) - pomożesz zwierzakom z DinoAnimals.
W zamian otrzymasz kod i możesz pobrać dowolne wypracowanie, streszczenie, ściągę w serwisie DobreSciagi.pl





DinoAnimals.pl

Poleć artykuł

Podobne Artykuły

Mitologiczne lwy – Mantykora.
Mitologiczne lwy – Lew nemejski.
Fauna Australii / Zwierzęta Australii.
Mitologiczne lwy – Chimera.
Nosorożec jawajski – milczący samotnik.
Seter irlandzki.
Mityczne ptaki – Feniks i Rok. Przyjaciel i wróg słońca.
Akita – słynny Hachiko.
Królestwo zwierząt – Ryby.
Leonberger.
Królestwo zwierząt – Ptaki.
Border collie – najmądrzejszy pies świata.
Najbardziej jadowite węże świata – Top 10 cz. II.
Mastif tybetański – najdroższy pies świata.
Konie w mitologii, legendach i baśniach.
Głuszec zwyczajny (Tetrao urogallus).
Najdroższe zwierzęta świata – TOP 10.
Bulmastif, bullmastiff.
Widłoróg – najszybsze zwierzę Ameryki.
Pies faraona.
Komary i moskity.

O Autorze

Redakcja DinoAnimals.pl

Wydawnictwo Dobre Ściągi - DobreSciagi.pl, DinoAnimals.pl, DinoAnimals.com



DinoAnimals.pl

(6) Komentarze(y)

  1. Super
    11 lutego 2014 at 22:06

    Na prawdę fajna stronka ;D polecam !

  2. Maciej
    15 listopada 2013 at 15:38

    Wg mnie niemożliwe żeby polował na wombaty.On waży do 9 kg,a wombat 40kg.

    • Redakcja DinoAnimals.pl
      15 listopada 2013 at 17:34

      Maćku,

      Diabeł tasmański poluje na wombaty, których waga nie przekracza 30 kilogramów. Pamiętajmy, iż na Tasmanii wombaty nie przekraczają wagi 36 kg. 40 kg, o których wspominasz to maksymalna waga wombata australijskiego.

      Przy okazji, dziękujemy za wczorajszą poprawkę literówki.

  3. Kasia33
    12 października 2013 at 16:59

    Chyba każdy oglądał tą bajkę o diable tasmańskim. Lubiłam ją oglądać. Na pewno charakter to on ma :-)

    • Mika
      12 października 2013 at 20:30

      Oglądałam kiedyś o nich film (nie animowany) i w rzeczywistości zachowują się rzeczywiście okropnie :)

  4. koala
    22 maja 2013 at 20:24

    Fajne małe niedźwiadki na 3 zdjęciu widzę.

Napisz komentarz

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

DinoAnimals.pl