PtakiPtaki wodneZwierzęta

Głuptaki, głuptakowate (Sulidae)

Charakterystyka wybranych przedstawicieli

Przedstawiciel rodzaju Morus

Głuptak biały / głuptak zwyczajny (Morus bassanus)

Kolonie w okresie lęgowym mieszczą się u wybrzeży Wysp Brytyjskich, Islandii, Australii, Tasmanii, Nowej Zelandii, Nowej Funlandii, RPA. Preferuje wody północnego Atlantyku, zwykle gnieździ się w dużych koloniach, na klifach z widokiem na ocean lub na małych, skalistych wyspach.

Młode osobniki są ciemnobrązowe, kolor jednak zmienia się po ok. roku, kiedy to stopniowo nabywają barwy białej. Po 5 latach są całkowicie białe i gotowe do rozrodu. Ptaki mają 81 – 110 cm długości, 2,2 – 3,6 kg masy i 165 – 180 cm rozpiętości skrzydeł. Pióra na całym ciele są białe, natomiast lotki maja kontrastowy – czarny kolor. Dziób nabiera niebieskawego odcienia, podobnie rzecz ma się z tęczówkami oka. Skóra wokół oczu jest naga i czarna. Podczas godów głowa i szyja ma żółte ubarwienie.

Pary głuptaka białego mogą pozostać razem przez kilka sezonów. Wykonują skomplikowane rytuały godowe rozwierając swoje dzioby i wyciągając je ku niebo na maksymalnie rozciągniętej szyi. W takiej pozycji partnerzy delikatnie przytulają się.

Głuptaki zwyczajne, białe (Morus bassanus).

Ptaki wędrowne, zimujące najczęściej na morzu, podróżujące w zimne miesiące na południe Atlantyku. Podczas polowania wykonują spektakularne zanurzenia, wpadają do oceanu z wysokości 10 – 40 metrów – ciało jest całkowicie wyprostowane i napięte, skrzydła przylegają do tułowia sięgając poza ogon. W takim ułożeniu wbija się w wodę niczym strzała.

Prawie pionowe nurkowania mogą być wykonywane przy prędkości 100 km/h, co pozwala na 3 – 5-metrowe zanurzenia, choć nierzadko dochodzą do 12 – 15 metrów.

Ptak łapie rybę pod wodą, a połyka ją tuż nad powierzchnią – nigdy nie lata z rybą w dziobie. Mimo silnych i elastycznych lotek jego starty i lądowania są niezgrabne. Przeważnie zjada 2,5 – 30,5-centymetrowe ryby. Z reguły wybiera makrelę, dorsza, śledzia i ryby z rodziny stynkowatych.

Gatunek nie narażony na wyginięcie, ale w przeszłości jego liczebność była o wiele mniejsza z powodu utraty siedlisk, usuwania jaj z gniazd i zabijania dorosłych osobników.

Głuptaki zwyczajne, białe (Morus bassanus).

Poprzednia strona 1 2 3 4 5Następna strona

Baza Dinozaurów

14 komentarzy

  1. Racja. Wszystkie ptaki są piękne, nawet marabuty. Tylko poco dzieliliscie ten artykuł? Przecież macie na swojej stronie wiele dłuższych artykułów których niedzieliliscie (np. eukaliptusy).

    1. Dla wielu osób tak długi artykuł jak większość naszych tekstów jest zwyczajnie zbyt obszerny aby go przeczytać w całości, dlatego część artykułów dzielimy na bloki tematyczne. Dzisiejsze czasy ewoluują w kierunku komiksu – obrazek i dwa zdania (na więcej czytelnik nie ma czasu, stąd tak wielka popularność memów). Na tym tle nasz serwis jest mocno anachroniczny z obszernymi opracowaniami…:)

      Abyś miał świadomość – wcale nam nie odpowiada to dzielenie artykułów 🙂

    2. Z poglądem, że wszystkie ptaki są piękne można polemizować. Akurat wspomniany marabut, czy niektóre sępy do najpiękniejszych z pewnością nie należą. Są ptaki przepiękne jak papugi, czy mandarynki, głuptaki zwyczajne, żurawie, i wiele innych ale nie marabuty 🙂 Przynajmniej w moim subiektywnym odczuciu 🙂

    1. Spójrz teraz na dwa zdjęcia – różnica jest widoczna wyraźnie. Głuptak czarnoskrzydły ma białą głowę i czarne skrzydła – jest największym z głuptaków. Głuptak niebieskonogi ma skrzydła w odcieniu brązu, głowa zaś najczęściej jest białobrązowa.

  2. Jak jest ta tabełla taka i jest tak: POPULARNE – NOWE – KOMENTARZE no wiecie to jest problem – nie mogę tam kliknąć taki problem 🙁 naprawcie jak najszybciej i powiedzcie w czym problem 🙂

  3. Problem postanowił sam się naprawić 🙂 Co do głuptaków, ci ludzie co je tak nazwali byli naprawdę głupi… Swoją drogą, będzie artykuł o Bieliku Madagaskarskim?

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Back to top button