01 10 2014

Rekin ludojad – żarłacz biały.

Autor:

|

13 maja 2013

|

Zmodyfikowany: 4 września 2014

|

Kategoria:

Rekin ludojad – żarłacz biały.


Rekin ludojad, rekin biały, żarłacz biały, żarłacz ludojad, (Carcharodon carcharias).

Żarłacz biały – rekin o najbardziej zszarganej opinii. Uznano go bowiem za wyrachowanego ludojada, uwielbiającego naszą krew i mięso. W rzeczywistości jest to mięsożerca polujący na wiele zwierząt wodnych, zwłaszcza na foki. Potężne rozmiary oraz surowy, groźny wygląd żarłacza białego powinny budzić szacunek i strach, ale na pewno nie nienawiść, czy pogardę.

Systematyka.

  • Gromada: chrzęstnoszkieletowe
  • Podgromada: spodouste
  • Rząd: lamnokształtne
  • Rodzina: lamnowate
  • Rodzaj: Carcharodon
  • Gatunek: żarłacz biały, rekin ludojad, żarłacz ludojad, rekin biały

Siła nacisku szczęk żarłacza białego wynosi 18 000 N, co jest odpowiednikiem 1,8 tony/cm2

Występowanie.

Rekin biały żyje niemal we wszystkich ciepłych wodach przybrzeżnych i na pełnym morzu, w temperaturze od 12 do 24oC. Jedna z najliczniejszych populacji mieści się w wodach oblewających RPA. Właśnie tam wykonuje się badania i obserwacje tych ogromnych ryb. Dosyć dużo pływa ich przy kontynencie północnoamerykańskim, Japonii, Oceanii, Chile, jak również w Morzu Śródziemnym. Jest to ryba występująca w wodach pelagialnych (ok. 200 m od powierzchni wody) blisko stad fok, lwów morskich, itd. Na otwartym oceanie nagrano żarłacza pływającego na głębokości ok. 1200 m, co kwestionuje ich zamiłowanie do płytszych wód.

Rekiny białe spotykano również w zimnych wodach na południe od Australii, nieopodal Nowej Szkocji (Kanada) i Islandii.

Rekin żarłacz biały podczas polowania.

Wygląd i kamuflaż.

Ciało w kształcie wrzeciona, pysk spiczasty, wyposażony w kilka rzędów piłowatych zębów, umożliwiających utrzymanie zdobyczy. Jak u wszystkich rekinów, również u żarłacza białego stracone lub zużyte zęby zastępowane są nowymi. Zęby rosną w rzędach „jeden za drugim”, używany jest tylko pierwszy ząb w rzędzie. W razie konieczności jego rolę przejmuje ząb z tylnego rzędu. Atakujący żarłacz unosi nos, wysuwając w ten sposób zęby i wbijając je w ofiarę. Potem rekin wykręca się i odrywa duży kawałek mięsa o masie dochodzącej do 70 kg. Górna część płetwy ogonowej większa od dolnej, płetwa grzbietowa trójkątna, wysoka, sztywna. Małe, okrągłe, czarne oczy umieszczone po bokach głowy.

Spód ciała jasny (biały lub jasnoszary), grzbiet natomiast szary z odcieniem brązu lub niebieskiego. Ubarwienie zapewnia dobry kamuflaż, dzięki któremu potencjalna ofiara żarłacza nie zauważy go. Patrzą na rekina z boku inna ryba nie dostrzeże go, ponieważ ciemny grzbiet „zlewa” się z kolorem morza nawet, gdy oświetla go słońce, brzuch jest stale tak samo jasny, co zaburza widzenie zarysu sylwetki rekina.

Rekin ludojad, rekin biały, żarłacz biały, żarłacz ludojad, (Carcharodon carcharias).

Podobnie jak wszystkie rekiny, żarłacz biały posiada ampułki Lorenziniego, pozwalające na wykrywanie pola elektromagnetycznego emitowanego przez zwierzęta. Jego „radar” jest na tyle czuły, że potrafi wychwycić milionowe części wolta (mniejsze niż impulsy elektryczne w układzie nerwowym zwierzęcia). Nawet bicie serca emituje słabe impulsy elektryczne, ale wykrywalne przez rekina białego. Większość ryb nie ma aż tak dobrze rozwiniętych ampułek Lorenziniego, jednak podobną rolę spełnia u nich linia boczna, którą żarłacz biały także posiada.

Najważniejszym zmysłem żarłacza jest węch. W nosie znajduje się tysiące małych porów, a ośrodek mózgu odpowiedzialny za węch jest dwa razy większy od innych części mózgu.

Rekin żarłacz biały poluje zwykle samotnie, ale zdarza się, że kilka rekinów, zwabionych zapachem krwi ofiary, spotyka się w jednym miejscu.

Dieta i polowanie.

Rekin biały jest mięsożercą. Zjada foki, lwy morskie, wydry morskie, żółwie morskie i ptaki. Zdarza mu się także zjeść przedmioty, których nie może strawić. Preferuje zdobycz o wysokiej zawartości tłuszczu, czyli potencjalnie o dużych rozmiarach. Być może dlatego żarłacze białe atakują ludzi. Jednak my, w przeciwieństwie do fok, jesteśmy ubodzy w tłuszcz, zatem żarłacz nie zaspokoi nami swojej potrzeby jedzenia „tłustego zwierza”.

Prawdopodobnie żarłacz je wtedy, gdy jest ku temu okazja, nawet po obfitym posiłku. Po zjedzeniu dużej ilości mięsa, potrafi nie jeść przez kilka dni. Ustalono, że poluje najczęściej w godzinach porannych, ok. 2 godzin po wschodzie słońca, kiedy widoczność jest słaba. Polują z 55% skutecznością. Późnym porankiem polowania nie odbywają się. Żarłacz atakuje od dołu, od tyłu lub z boku, zależnie od rodzaju ofiary. Zaobserwowano, że żarłacz atakuje słonie morskie północne (Mirounga angustirostris) dotkliwie kąsając ich zady, aby doprowadzić do wykrwawienia. Podczas ataku na morświna lub delfina rekin atakuje z góry, od tyłu lub od dołu, aby uniknąć wykrycia przez ich system echolokacji.

Poluje zwykle samotnie, ale zdarza się, że kilka rekinów, zwabionych zapachem krwi ofiary, spotyka się w jednym miejscu. Ilość zjadanego pożywienie zależy od wielkości rekina, dostępności pożywienia oraz temperatury wody. Im cieplejsza woda, tym głodniejszy osobnik, bowiem w wyższych temperaturach przemiana materii jest szybsza. Duże osobniki mogą być agresywne względem mniejszych żarłaczy białych. Nierzadko dochodzi do aktów kanibalizmu.

Podobnie jak wszystkie rekiny, żarłacz biały posiada ampułki Lorenziniego, pozwalające na wykrywanie pola elektromagnetycznego emitowanego przez zwierzęta.

Zwyczaje – zmiana płci.

Po osiągnięciu określonego rozmiaru i wagi rekin biały może całkowicie zmienić swoje zwyczaje. Żarłacz dorastający w górnych warstwach wód opuszcza je, aby na zawsze pozostać w głębinach.

Uważa się, że podobnie jak marlin (Makaira nigricans) i wargaczowate (Labridae), potrafi zmieniać płeć z samca na samicę po osiągnięciu konkretnych rozmiarów.

Nie poznano przyczyn takiego działania. Możliwe, że w ten sposób przyroda chroni gatunek, ponieważ zwierzę duże i zdrowe ma większe szanse na urodzenie zdrowego potomstwa niż osobniki słabsze i mniejsze. Ustalono także, że większość złowionych żarłaczy białych była właśnie samicami.

Uważa się, że rekin żarłacz biały potrafi zmieniać płeć z samca na samicę po osiągnięciu konkretnych rozmiarów.

Żarłacz biały a człowiek.

Jest to gatunek bardzo poszukiwany przez wędkarzy sportowych, łapiących go na wędkę. Samo złapanie tak ogromnej ryby jest uważane za wielki sukces. Łatwo go rozpoznać z powierzchni wody: po trójkątnej, wysokiej płetwie grzbietowej oraz po księżycowatej płetwie ogonowej. Żarłacze zabijane są rekreacyjnie – mięso z tego rekina jest niesmaczne, ponieważ mocz wydalany jest bezpośrednio przez skórę, przechodząc przedtem przez mięśnie. W rejonach Oceanu Spokojnego istnieje mnóstwo przesądów na temat żarłacza białego. Jedno z wierzeń mówi, że w głębiach oceanicznych pływa rekin określany mianem „żarłacza-boga”, który czasem wynurza się i pokazuje ludziom.

Niewiele wiadomo o żarłaczu białym. Próby zdobycia informacji kończą się zazwyczaj fiaskiem, ponieważ są to zwierzęta rzadkie i będące w ciągłym ruchu.

Kultura popularna stworzyła obraz ludojada, który z zamiłowaniem poluje na ludzi.

Ataki na ludzi.

Kultura popularna stworzyła obraz ludojada, który z zamiłowaniem połyka ludzkie nogi i ręce. Świadczy o tym seria filmów o wiele brzmiącym tytule: „Szczęki” w reżyserii Stevena Spielberga. Nie należymy jednak do „przysmaku” rekina, np. w Morzu Śródziemnym potwierdzono 31 takich ataków na przestrzeni ostatnich 200 lat, spośród których wyraźna większość nie była śmiertelna w skutkach. Ataki te są prawdopodobnie formą testów sprawdzających „jadalność” upatrzonej zdobyczy. Takie same obrażenia odnoszą boje unoszące się na morzu i inne martwe obiekty pływające, np. deski surfingowe, na których często pływają ludzie. Nie jesteśmy dobry pokarmem dla drapieżników ze względu na zbyt duży stosunek kości do mięśni i tkanki tłuszczowej, z której składają się nasze ciała. Trawienie u żarłaczy białych przebiega powoli, zatem jesteśmy dla nich „ciężkostrawni”, zbyt kościści.

Prawdopodobnie żarłacz biały je wtedy, gdy jest ku temu okazja, nawet po obfitym posiłku.

Rozmnażanie.

O rozrodzie żarłaczy białych praktycznie nic nie wiadomo. Uważa się, że samice wydają na świat żywe młode. Uznano je za jajożyworodne. Ciąża trwa 11 miesięcy. U zarodków występuje oofagia – odżywiają się komórkami jajowymi produkowanymi przez matkę. U młodych szczęki rozwijają się od 1. miesiąca życia. Prawdopodobnie dojrzałość płciową osiągają w ok. 15 roku życia. Niewiele wiadomo również o okresie godowym tych drapieżników, zdarzały się jednak badania na ciężarnych samicach.

Orki polują na rekiny. Potrafią zabić nawet żarłacza białego.

Rekiny i orki. Mity i fakty.

Chcemy rozwiać pewien mit, który narósł wokół rekina żarłacza białego. Żarłacz biały jest mniejszy i wolniejszy od orki. Na dodatek, w przypadku braku pożywienia na danym terenie, orki potrafią zabijać również rekiny, w tym nawet żarłacze białe. Orki wykształciły zdolność do zabijania rekinów poprzez uważną obserwację tych wielkich drapieżnych ryb. Okazuje się bowiem, iż rekin, odwrócony do dołu grzbietem staje się w dużym stopniu bezbronny (stan tanatozy). Ma bowiem trudność z powrotem do normalnej pozycji z grzbietem zwróconym ku górze – podobnie jak żółwie.

Orki wykorzystują tę cechę i i wypracowały kilka metod na odwrócenie rekina. Jedną z nich jest wykorzystanie siły potężnego ogona, którym orka zadaje bardzo silny cios rekinowi.

Podsumowując: to orki polują na rekiny, a nie odwrotnie.

Rekin żarłacz biały zazwyczaj nie przekracza 5 metrów długości i 1100 kg wagi.

Siła nacisku szczęk.

Rekin żarłacz biały (Carcharodon carcharias) posiada szczęki o największej sile nacisku, pośród wszystkich współcześnie żyjących zwierząt. Siła nacisku jego szczęk wynosi 18 000 N, co jest odpowiednikiem 1800 kg/cm2. Na drugi miejscy znajduje się krokodyl różańcowy z siłą nacisku szczęk dochodzącą do 1100 kg/cm2. Dla porównania – nacisk szczęk człowieka to tylko 73 kg/cm2.

Więcej informacji na temat siły nacisku szczęk znajduje się w artykułach: Tyranozaur mity i fakty oraz Hiena.

Megalodon przodek żarłacza białego.

Megalodon (Carcharodon megalodon lub Carcharocles megalodon) to prehistoryczny rekin, który występował na Ziemi 28-1,5 mln lat temu na przestrzeni oligocenu, miocenu, pliocenu i plejstocenu. Był „nieco” większy niż dzisiejsze rekiny – jego długość szacowana jest na 16-20 metrów, a waga (w zależności od długości) szacowana jest od 48 do 103 ton. Megalodon posiadał zęby 18 centymetrowej długości, a szacowany nacisk jego szczęk przekraczał 2,4 tony/cm2.

Wg obecnie przyjętej klasyfikacji, megalodon jest przodkiem żarłacza białego.

Porównanie wielkości: u góry megalodon, poniżej rekin żarłacz biały oraz człowiek.

Szczegółowe dane/wymiary.

Żarłacz biały (Carcharodon carcharias)

  • Długość: 3,5 – 4 m (samce), 4,5 – 5 m (samice), rekord potwierdzony to 7,4 m (niepotwierdzone do ok. 12 m)
  • Waga: 680 – 1100 kg (największy zarejestrowany osobnik ważył 1208 kg choć istnieją doniesienia o żarłaczach ważących 2500 kg)
  • Prędkość: do 40 km/h
  • Długość życia: szacowana na ok. 30 lat

Samice żarłacza białego są większe od samców.

Rekin ludojad – ciekawostki.

  • Żarłacz biały nie jest największym rekinem. Największym rekinem jest rekin wielorybi.
  • Żarłacz biały rozróżnia kolory. Najbardziej działa na niego żółć, praktycznie wcale nie reaguje na czerń.
  • Jest w stanie wyczuć 1 kroplę krwi w 5 000 000 kropli wody z odległości 1,5 km.
  • Potrafi rozróżnić szybkość bicia serca, reaguje na zdenerwowanie i przyspieszony puls.
  • Największe osobniki są w stanie ugryźć z siłą nacisku prawie 2 ton na cm2.
  • Żarłacz nie posiada pęcherza pławnego, więc – aby zapewnić sobie tlen – musi pływać z prędkością ok. 3,5 km/h przez całą dobę.
  • Rekin utrzymany w jednym miejscu, albo pociągnięty do tyłu zaczyna tonąć.
  • Samice dominują nad samcami, większe rekiny dominują nad mniejszymi, a osobniki zamieszkujące dany obszar są wyżej od przybyszy.
  • Jest to jeden z nielicznych gatunków rekinów, które regularnie wychylają głowę nad powierzchnię wody w celu obserwacji innych zwierząt lub obiektów. Może być to spowodowane lepszym odczuwaniem zapachu, ponieważ zapach szybciej dociera przez powietrze, aniżeli przez wodę.
  • Prawdopodobnie rekiny łączą się w klany, podobnie do wilków, u których każdy członek ma określoną funkcję do spełnienia. Gdy członkowie z różnych klanów spotykają się, tworzą hierarchię bez użycia przemocy.

Często można spotkać fotomontaże zawierające ataki rekina, czy wyolbrzymiające ich rozmiary. Powyżej jeden z przykładów, na który możecie się natknąć w sieci.

Polecamy:

____________________

Zostań naszym fanem - nie gryziemy, naprawdę :) - Odwiedź Fanpage DinoAnimals





DinoAnimals.pl

Poleć artykuł

Podobne Artykuły

Saola, wół Vu Quang (Pseudoryx nghetinhensis)
Owczarek szkocki collie długowłosy
Zebroid – krzyżówka zebry z koniem
Chart afgański
Moloch straszliwy (Moloch horridus)
Jamnik
Takin (Budorcas taxicolor)
Lew amerykański (Panthera leo atrox / Panthera atrox)
Chart rosyjski, borzoj
Lew jaskiniowy, europejski, euroazjatycki
Niesporczaki – niezniszczalne zwierzęta.
Homoseksualizm wśród zwierząt
Mureny, murenowate (Muraenidae)
Pojedynek – tygrys kontra lew.
Biedronki, biedronkowate (Coccinellidae).
Florida panther – puma ze złamanym ogonem.
Hełmogłowik biały i hełmogłowik czarny.
Rokselana – złota małpa z zadartym nosem.
Mrównik, prosię ziemne (Orycteropus afer).
Puli – pies Marka Zuckerberga.
Szympansy z Lasu Bili – zabójcy lwów.

O Autorze

Redakcja DinoAnimals.pl

Wydawnictwo Dobre Ściągi - DobreSciagi.pl, DinoAnimals.pl, DinoAnimals.com, Zonka.pl

(13) Komentarze(y)

  1. Kasia33
    9 października 2013 at 13:46

    Chyba każdy oglądał wiele razy "Szczęki". Czasami zastanawiam się jak by to było znaleźć się w takiej specjalnej klatce obok której pływają rekiny.

    • Ewa
      9 października 2013 at 22:14

      Myślę, że można zejść na zawał w takiej klatce :)

      • Kasia33
        11 października 2013 at 11:41

        Ja chyba bym zeszła na zawał jak tylko bym je zobaczyła z daleka :-)

  2. Goldi
    27 grudnia 2013 at 14:34

    Kupcie dziewczyny bilet do Kebeku, tam za 200$ można ponurkować w klatce z tymi pięknymi rybkami, do tego nawet nakarmić dadzą :)

    • Ewa
      27 grudnia 2013 at 17:15

      Nurkowałeś z rekinami???

  3. patrycja sienkiewicz
    8 stycznia 2014 at 17:08

    Boję się kąpać w słonych morzach tam są rekiny(^^^)

  4. patrycja sienkiewicz
    8 stycznia 2014 at 17:09

    Rekiny są groźne ja się ich boje.

  5. Anonim
    6 maja 2014 at 16:54

    Mam pytanie dlaczego nie można skopiować tekstu?? Potrzebne do pracy z biologii...

    • Ewelina
      6 maja 2014 at 18:54

      Dziwią mnie takie pytania. Nie dość, że ktoś z redakcji włożył trud aby przygotować interesujący artykuł, który udostępniony jest za darmo, to każdy jeszcze chciałby po najmniejszej linii oporu go sobie skopiować - to do pracy na biologię, to na blog, itp. Wiecie co to są prawa autorskie? A plagiat? Chcesz kopiować - kopiuj sobie Wikipedię, tak jak to wszyscy robią. Pewnie nauczyciel się nie zorientuje, że pół klasy skopiowało. Wyrosło nam pokolenie Ctrl+C, Ctrl+V.

  6. QWERT
    12 maja 2014 at 19:32

    Piszecie że aktualnie żyjącym zwierzęciem z najsilniejszymi szczękami jest żarłacz biały 1800kg na cm2 a drugie miejsce przypada na krokodyla różańcowego 1100kg na cm2. A co z :hipopotamem, orką i wielorybami (szczególnie kaszalotem)? Te zwierzaki mają potężniejsze szczęki.

    • Redakcja DinoAnimals.pl
      12 maja 2014 at 20:58

      Rzecz w tym, że nikt w kontrolowanych warunkach nie dokonał pomiaru nacisku szczęk tych zwierząt. Jedyne dane, z którymi można się spotkać to amatorskie szacunki bez wiarygodnego źródła.
      Pamiętajmy, że niekoniecznie wielkość zwierzęcia czyni jego szczęki najmocniejszymi. Hiena bije na głowę lwa i co może się wydać wielu osobom dziwne jaguara (bo to on pośród kotów ma najsilniejsze szczęki).
      Ofiarami kaszalota zaś są najczęściej mięczaki (kałamarnice), a do tego nie potrzeba niezwykle silnych szczęk.
      Wspomniany w pytaniu hipopotam, choć paszczę i zęby ma ogromne, to pamiętajmy, że jest roślinożercą - jaki byłby cel potężnego nacisku szczęk? Nacisk szczęk dorosłego hipopotama (samicy) wynosi ok. 8100 Newtonów co odpowiada mniej więcej 825 kG.

      • QWERT
        12 maja 2014 at 22:43

        Myśle że jak udało sie zmierzyć sile szczęk rekina to i z orka powinno sie udać. Troche nie chce mi sie wierzyc ,że Hipopotam ma słabszy zgryz niż np krokodyl nilowy (kroko 950kg, hippo 825kg hiena 400kg) kilkakrotnie słyszałem że bezproblemu przegryzłby krokodyla na pół to chyba o czymś świadczy. Nie wiem jak z wielorybem, kiedyś leciał program ''starcia bestii'' gdzie wykonywali modele czaszek różnych zwierząt i sprawdzali siłe ich szczęk, robili to inżynierzy i biolodzy więc jest to w miare wiarygodne, można by tak samo z wielorybem zrobić. Są różne programy komputerowe na których można zrobić symulacje siły itd. wyższa fizyka i biologia fakt ale może ktoś sie w to bawi.

      • Redakcja DinoAnimals.pl
        12 maja 2014 at 23:22

        Między 950 a 825 to niezbyt duża różnica :) Dane, którymi dysponujemy odnośnie hipopotama pochodzą od dr Barrego Brady "Undercover Hippo," Dangerous Encounters, National Geographic. Barr zmierzył siłę nacisku szczęk samicy. Nie zdołał dokonać pomiaru siły szczęk samca z powodu jego agresji. Można przypuszczać, że istotnie byłaby większa.
        W kontekście symulacji, oczywiście, że jest to możliwe do przeprowadzania, skoro dokonano tego w odniesieniu do gatunków wymarłych dysponując jedynie czaszkami. Niemniej nigdzie nie natknęliśmy się na takie wyniki. Przeprowadzenie zaś symulacji jest poza naszym zasięgiem.

Napisz komentarz

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Zonka.pl - Strefa dla dziewczyn