DelfinyMorskieSsakiWalenieZwierzęta

Orka – postrach oceanów

Orka, miecznik (Orcinus orca)

Orka (Orcinus orca) – gatunek walenia z rodziny delfinowatych (Delphinidae)

Orki są największymi i najgroźniejszymi drapieżnikami oceanu. Mają charakterystyczne czarno-białe ubarwienie, co sprawia, że trudno je pomylić z innymi gatunkami. Orki spotyka się we wszystkich morzach świata, najliczniej jednak w wodach Arktyki i Antarktydy.

Klasyfikacja

Orka, miecznik (Orcinus orca).

Król oceanów

Orki są największymi i najgroźniejszym drapieżnikami oceanu. Mają charakterystyczne czarno-białe ubarwienie, co sprawia, że trudno je pomylić z innymi gatunkami. Podobnie jak delfiny, których są bardzo bliskimi krewnymi, do nawigowania i znajdowania pożywienia używają zmysłu echolokacji.

Dieta

Orki maja bardzo zróżnicowane menu. Polują na ryby różnych rozmiarów od śledzi po łososie i rekiny, a nawet na duże morskie ssaki jak delfiny czy morsy. Zjadają także pingwiny, foki, ośmiornice oraz żółwie morskie. Często polują w grupach- z powodzeniem mogą wówczas atakować wieloryby, próbując wyrwać im… język.

Orka wielkość
Orka wielkość

Wielkość

Orki osiągają długość 10 metrów i wagę 9 ton. Ich rozmiar, skoczność, szybkość oraz potężne szczęki z silnymi ostrymi zębami w połączeniu z jednym z najbardziej rozwiniętych umysłów w świecie zwierząt sprawiają, że te morskie ssaki nie mają naturalnych wrogów. Unikają ich nawet tak bezwzględni i potężni zabójcy, jak żarłacz ludojad czy rekin tygrysi. Ich głównym „wrogiem” są pasożyty, głównie wewnętrzne.

Orka a człowiek

Wbrew obiegowej opinii o agresywności orek nie istnieją żadne dowody, żeby kiedykolwiek, któryś z tych morskich ssaków zabił człowieka. Znaleziono, co prawda, szczątki ludzkie w brzuchu jednego okazu, jednak nic nie wskazywało na to, że osoba ta została zaatakowana przez orkę.

To orki zabijają rekiny, nie odwrotnie…

Dane/wymiary

Orka Orka (Orcinus orca)

  • Długość: dorosłych samców – 6-8 m (rekord 9,8 m), samic – 5-7 m (rekord 8,5 m)
  • Waga: samców – ok. 6 ton (rekord 10 ton), samic – 3-4 tony (rekord 7,5 tony)
  • Młode po urodzeniu waży ok. 180 kg i mierzy ok. 240 cm
  • Płetwa grzbietowa: do 1,8m (u samców dwukrotnie większa niż u samic)
  • Prędkość: poruszania się w wodzie: do 60 km/h
  • Temperatura ciała: 36-38 °C
  • Warstwa tłuszczu podskórnego: 7,6-10 cm
  • Serce uderza 60 razy/min kiedy orka jest na powierzchni, w trakcie zanurzenia ilość uderzeń spada do 30/min
  • Występowanie: wszystkie oceany i większe morza (preferuje zwłaszcza zimne wody, ale występuje i w ciepłych) spotykana w Morzu Śródziemnym i Morzu Północnym
  • Pożywienie: duże zwierzęta morskie (także inne delfiny), również wielkie walenie
  • Rozród: ciąża trwa około 1 roku, karmiony jest przez matkę do osiągnięcia ok. 2 miesięcy
  • Długość życia: samice przeciętnie ok. 50 lat, maksymalnie 80-90 lat (rekord 103 lata); samce przeciętnie 29 lat, maksymalnie 50-60 lat (rekord 59 lat). W niewoli orki żyją krócej – zazwyczaj do 25 lat, nieliczne dożyły 30 lat, a kilka 40 lat.
Orka, miecznik (Orcinus orca).

Orki – ciekawostki. Czy wiesz, że…

  • Orka może dziennie przepłynąć nawet 150 kilometrów.
  • Zęby orki osiągają długość 10 centymetrów, przy średnicy dochodzącej do 5 centymetrów.
  • Te morskie ssaki mogą płynąć z szybkością do 60 km/h.
  • Już w momencie urodzenia orka waży prawie 200 kilogramów. Osiąga przy tym długość przekraczającą 2 metry.
  • Orka może nurkować na głębokość 1000 metrów, pozostając pod wodą ponad 20 minut.
  • Orka może osiągać wiek 90 lat.
Orka (Orcinus orca)
Orka, miecznik (Orcinus orca).

Polecamy

Wesprzyj nas - pomóż zwierzakom

Pokaż więcej

Podobne artykuły

18 komentarzy “Orka – postrach oceanów”

    1. Robert W. Baird i Robin W. Baird jedni z najlepszych ekspertów w dziedzinie badania orek, w swej książce „Killer Whales of the World: Natural History And Conservation” wydanej w 2006 roku podają iż największy samiec osiągnął 9,8 metra długości i wagę 10 ton, podczas gdy największa samica mierzyła 8,5 metra przy wadze 7,5 tony.

    1. Istnieją udokumentowane przypadki ataków orek w stanie dzikim i w niewoli na ludzi. Większość niegroźnych, choć niektóre w niewoli zakończyły się śmiercią treserów. Prawda jest jednak taka, ze choć orka może zaatakować człowieka i to ze skutkiem śmiertelnym to nie jada ludzi.

    1. Żółty odcień skóry niektórych orek bierze się z zabarwienia przez glony ich skóry. Niektóre grupy orek preferują żerowanie w wodach bogatych w takie glony. Co ciekawe nie zaobserwowano mieszania się grup orek „białych” i „żółtych”.

  1. Czy istnieją jakiekolwiek wyniki (bądź symulacje) mierzące nacisk szczęk orki? Biorąc pod uwagę gabaryty tego zwierzęcia, oraz sam wygląd czaszki to BYĆ może dysponuje ono szczękami silniejszymi od krokodyla różańcowego czy żarłacza białego?

      1. Tródno w to uwieżyć lecz orka oceaniczna należy do ssaków …KOPYTNYCH do których zaliczamy także inne walenie,żyrafy,antylopy,jelenie,wielbłądy,nosorożce i słonie.Całe pokrewieństwo między walniami a innymi ssakami kopytnymi bierze się od małego pszodka,który żył paredziesiąt milionów lat temu i choć miał małe nogi to większość czasu spędzał w wodzie.Od niego wyeluowały nowe gatunki kopytnych które następnie wymierały i powstawały nowe i tak do dziś.

  2. Tak od siebie dodam że można wyróżnić kilka podgatunkow orek, różniących się wielkością wyglądem i zachowaniem. Natomiast ciekawi mnie kilka innych spraw, czy orki walczą między sobą i czy dochodzi u nich do aktów kanibalizmu? Oraz czy te zwierzęta żyją zawsze w stadach, czy można również spotkać samotne zwierzęta?

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.