25 03 2017


Thylacosmilus – drapieżny torbacz z Ameryki Południowej

Autor:

|

2 lutego 2015

|

Edytowany: 24 lutego 2017

|

3 komentarzy

|

Kategoria: Ameryka Pd / Ssaki / Torbacze / Wymarłe / Zwierzęta

Thylacosmilus – drapieżny torbacz z Ameryki Południowej

Thylacosmilus

Można by pokusić się o stwierdzenie, że Thylacosmilus był południowoamerykańskim smilodonem. Różnice między tym mięsożernym torbaczem a tygrysami szablastozębnymi były jednak znaczne.

Z czasem okazało się między innymi, że ten drugi jest o wiele lepiej przystosowany do zmian ekosystemowych, niż jego rywal z Ameryki Południowej. Dowiedzmy się więcej szczegółów na temat jednego z największych mięsożernych torbaczy w historii.

Klasyfikacja

  • Gromada: ssaki
  • Infragromada: ssaki niższe
  • Nadrząd: torbacze
  • Rząd: Sparassodonta
  • Rodzina: Thylacosmilidae
  • Rodzaj: Thylacosmilus
  • Gatunek: Thylacosmilus atrox/Thylacosmilus lentis

Datowanie i występowanie

Żył od późnego miocenu do późnego pliocenu, 10-2 mln lat temu. Przebywał na terenach dzisiejszej Ameryki Południowej, głównie Argentyny. Najwięcej jego szczątków odkryto w prowincjach Entre Ríos, La Pampa i Catamarca.

Thylacosmilus

Thylacosmilus.

Charakterystyka

Wygląd – podobieństwo do smilodonów?

Thylacosmilus mierzył 1,2-1,5 m długości i mógł ważyć 80-120 kg (maksymalnie 150 kg). Wielkością przypominał zatem współczesne jaguary i lamparty.

Budową czaszki podobny był do tygrysów szablozębnych, co oznacza, że została ona przystosowana do przenoszenia siły mięśni szyi na długie górne kły, którymi zwierzę zabijało swe ofiary. Silne kończyny przednie oraz gibki szkielet potwierdzają hipotezę głoszącą, że torbacz zabijał poprzez unieruchomienie ofiary a następnie precyzyjne, głębokie ugryzienia generowane przez duże i silne mięśnie szyjne.

Między południowoamerykańskim torbaczem a smilodonem istnieją jednak zasadnicze różnice. Największą z nich jest fakt, że smilodony to ssaki łożyskowe. Oznacza to, że w czasie ciąży płód, przebywający wewnątrz ciała matki, jest z nią połączony łożyskiem. U torbaczy, jak sama nazwa wskazuje, występuje torba lęgowa, do której przenoszą się noworodki, aby rozwijać się tam do momentu osiągnięcia pełnej samodzielności.

Thylacosmilus

Thylacosmilus vs smilodon.

Różnice

Pod względem uzębienia również występują duże różnice. U Thylacosmilus zęby rosły przez całe życie, dlatego zwierzę musiało je regularnie ścierać, np. poprzez gryzienie kości. Potężne kły chronione były dodatkowo przez specjalne żuchwowe pochewki, które zabezpieczały przed złamaniem lub nadmiernym zużyciem, kiedy pysk pozostawał zamknięty.

Szczęki otwierały się pod bardzo szerokim kątem, co pozwalało torbaczowi na efektywne wykorzystywanie długich kłów. Konsekwencją tej umiejętności była jednak mała siła uścisku szczęk. Nie stanowiło to bynajmniej wady dla drapieżcy pokroju Thylacosmilus. Mógł on bowiem zabijać za pomocą zaledwie dwóch zębów skupiając siłę na wbijaniu ich niczym sztylety, a nie na mocy ugryzienia.

Poza kłami zwierzę to posiadało niemal pełny zestaw zębów, w tym krótkie i tępe kły dolne oraz zredukowane pozostałe zęby. Prawdopodobnie jednak w ogóle nie posiadał siekaczy.

Thylacosmilus

Thylacosmilus – czaszka.

Taktyka łowiecka

Swoje bardzo duże kły wykorzystywał podobnie jak smilodony. Polował przez zasadzkę; czyhał wśród niskiej roślinności lub rzucał się na ofiarę z góry. Atakował zatem z zaskoczenia, aby uniemożliwić zdobyczy jakąkolwiek reakcję. Ofiarę łapał za szyję, a następnie zatapiał w niej kły, co skutkowało przerwaniem tętnic. Upolowane zwierzę ginęło więc na skutek szybkiej utraty krwi.

Choć Thylacosmilus przedstawiany jest często jako samotny myśliwy, niewykluczone, że polował w grupach. Matki na przykład mogły polować z młodymi przebywającymi w torbie lęgowej, a kiedy wychodziły z torby, przez pewien czas mogły towarzyszyć matce aż do osiągnięcia dorosłości.

Thylacosmilus

Thylacosmilus.

Przyczyny wymarcia

Prawdopodobnie powodem wyginięcia Thylacosmilus były… smilodony. Kiedy Ameryka Północna (w której żyły smilodony) połączyła się z Ameryką Południową, doszło do migracji wielu gatunków zwierząt, m.in. tygrysów szablozębnych. Ponieważ były one większe i silniejsze od Thylacosmilus, a ponadto wykorzystywały identyczną technikę łowiecką i polowały na podobną zdobycz.

Jeżeli na jednym obszarze pojawiają się dwa drapieżniki o niemal identycznych preferencjach żywieniowych, drapieżnik pod pewnymi względami słabszy i gorzej przystosowujący się do zmian w ekosystemie ginie. W taki sposób prawdopodobnie zniknął opisywany drapieżny torbacz z rodzaju Thylacosmilus.

Za równie ważną przyczynę wymarcia podaje się zmiany klimatyczne. Choć czynnik ten nie ma bezpośredniego wpływu na drapieżniki, wpływa znacząco na ich zdobycz. Zmieniający się roślinożercy, a także konkurencja ze smilodonami uwydatniła niedoskonałości Thylacosmilus. Ich taktyki łowieckie zaczęły zawodzić, więc nie mogły się najeść, co w rezultacie doprowadziło do wymarcia.

Warto wziąć pod uwagę fakt, że choć torbacz ten był w okresie świetności groźnym myśliwym, głównymi drapieżnikami ówczesnej Ameryki Południowej mogły być jednak duże, drapieżne nieloty z rodziny Phorusrhacidae (należą do największych ptaków w historii obok moa i mamutaków).

Thylacosmilus

Thylacosmilus.

Szczegółowe dane

Thylacosmilus

  • Długość ciała: 1,2-1,5 m
  • Waga: 80-120 kg (max. 150 kg)
  • Żył: 10-2 lub 7-3 mln lat temu
  • Występowanie: tereny dzisiejszej Argentyny
Thylacosmilus

Thylacosmilus miał zęby położone bardzo blisko mózgu.

Thylacosmilus – ciekawostki

  • Thylacosmilus był jednym z największych mięsożernych torbaczy. Rozmiarami zbliżony był do australijskiego lwa workowatego.
  • Mimo sporych rozmiarów Thylacosmilus dysponował bardzo słabymi szczękami. Szacuje się, że mógł generować uścisk równy sile szczęk współczesnych kotów domowych.
  • Podobieństwo do smilodonów nie jest oznaką ich bliskiego pokrewieństwa, ale raczej wynikiem zjawiska konwergencji. Jest to proces powstawania podobnych cech organizmów daleko spokrewnionych.
Thylacosmilus

Thylacosmilus.

Polecamy

____________________

Zwierzaki się ucieszą jeśli je polubisz



DinoAnimals.pl

Poleć artykuł

Podobne Artykuły

Pyton siatkowy – najdłuższy wąż świata
Najdłużej żyjące rasy psów – TOP 10
Agresywne rasy psów – TOP 10
Kot singapurski – najmniejsza rasa kota
Kot brytyjski długowłosy
ORANGUTAN – LEŚNY CZŁOWIEK
Niedźwiedź malajski, biruang (Helarctos malayanus).
Biedronki, biedronkowate (Coccinellidae).
Padalec zwyczajny (Anguis fragilis)
King Kong – ósmy cud świata
Nietoperze (Chiroptera) – latające ssaki
Arsinoiterium (Arsinoitherium)
Pangolin gruboogonowy – pancerny ssak
Marabut afrykański – najbrzydszy ptak świata?
Niedźwiedź andyjski, peruwiański, okularowy.
Orzeł australijski (Aquila audax)
Czarna mamba (Dendroaspis polylepis)
Kot kartuski, Chartreux
Anakonda – największy wąż świata?
Czuwacz słowacki
Najmądrzejsze psy – Top 10 i Top 100

O Autorze

Redakcja DinoAnimals.pl

Wydawnictwo Dobre Ściągi - DobreSciagi.pl, DinoAnimals.pl, DinoAnimals.com, Zonka.pl

(3) Komentarze

  1. Łukasz
    5 listopada 2016 at 14:48

    Widziałem thylacosmilusa w filmie ,,Zwierzęta doskonałe:nosorożce i tygrysy” gdzie spytano co to jest tygrys szablozębny. Odpowiedź brzmi „opos szablozębny”

    • Marek
      5 listopada 2016 at 15:09

      Co masz na myśli z tym oposem :)?

      • King Carnotaurus Rex
        25 stycznia 2017 at 12:54

        Chodziło o to że trylacostimus jest blisko spokrewniony z oposami😎

Napisz komentarz

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.

DinoAnimals.pl