01 07 2017


Muflon europejski (Ovis aries musimon)

Autor:

|

9 listopada 2013

|

Edytowany: 13 stycznia 2017

|

1 komentarz

|

Kategoria: Europa / Polska / Rogate / Ssaki / Zwierzęta

Muflon europejski (Ovis aries musimon)

Muflon, muflon europejski (Ovis aries musimon)

Nieufny, czujny i bardzo silny. Znakiem rozpoznawczym muflona są ogromne, kręte rogi i mocna czaszka. Choć sam nie jest zbyt duży, potrafi skutecznie się bronić lub wziąć nogi za pas.

Klasyfikacja

  • Gromada: ssaki
  • Rząd: parzystokopytne
  • Rodzina: krętorogie
  • Podrodzina: kozłowate
  • Rodzaj: Ovis
  • Gatunek: muflon
  • Nazwy: muflon, muflon europejski, muflon śródziemnomorski

Muflon europejski (Ovis aries musimon).

Występowanie

Ta dzika owca górska pochodzi z Sardynii i Korsyki, jednak, dla wzbogacenia lokalnej fauny i dla celów łowieckich, introdukowano ją w XIX w. do Europy: najpierw do Austrii, potem do Niemiec, Czech oraz Słowacji. Ze Słowacji na początku wieku XX sprowadził je do Sudetów hrabia Ernst Julius von Seidlitz-Sandreczki.

Kraje występowania

W Polsce dzisiaj nieliczne osobniki muflonów przebywają w Karkonoszach, Górach Złotych, Bardzkich i Sowich. Prawdopodobnie przebywają także w Górach Świętokrzyskich.

Poza Polską muflon występuje we Francji, Austrii, Szwajcarii, Słowenii, na Węgrzech, w Bułgarii i Rumunii, w Holandii, Belgii, a nawet w niektórych „zimnych” krajach, takich jak Szwecja i Finlandia.

Preferowane tereny

Jako zwierzę dzikie preferuje tereny górzyste, zazwyczaj powyżej linii drzew i łąk. Na Korsyce żyje na stromych skalistych szczytach, które są świetnym schronieniem przez drapieżcami. Najczęściej przebywa na wysokościach do 2000 m n.p.m., latem wychodzi wyżej, ale zimą schodzi w doliny, lubi także lasy mieszane i liściaste.

Muflon europejski (Ovis aries musimon).

Charakterystyka

Wygląd

Sierść ma czerwono-brązowy kolor, na grzbiecie widnieje duża, „rozlana” biała plama, nazywana czasem siodłem. Spodnia część ciała, zad (lustro) i wewnętrzna strona nóg również biała, podobnie pysk i pierścienie wokół oczu. Szata jest raczej szorstka, zimą powstaje bardziej wełnista warstwa włosów chroniących przed wychłodzeniem. Futro zimowe różni się także pod względem kolorystyki – przeważa kasztanowy brąz i czerń. Latem futro jest jaśniejsze.

Zarówno samce jak i samice posiadają rogi (samice rzadziej), z tym, że u samców są one znacznie większe, spiralnie zakręcone, mierzące ok. 25 cm w obwodzie, i ważące ok. 3kg. Nad głową tworzą charakterystyczne łuki.

Wielkość

Średnia długość ciała mieści się między 1,2 – 1,5 m, wysokość w kłębie wynosi od 60 do 120 cm, masa od 24 do 54 kg. Starsze samce (tryki) posiadają czarną brodę na podgardlu – w tych okolicach sierść jest najdłuższa.

Muflony europejskie (Ovis aries musimon).

Rogi

Muflon posiada rogi, nie poroże. Rogi rosną przez całe życie, poroże jak u jeleni czy reniferów zrzucane jest każdego roku.

Proces powstawania rogów rozpoczyna się już w 3 – 5 miesiącu życia zwierzęcia. Pierwszym „objawem” są powstające na czole guzki, z których powoli i systematycznie będą wyrastać rogi, czyli ślimy (w myśliwskim żargonie). Po ok. roku długość ślimów wynosi ok. 20 cm i posiadają od 11 do 13 żłobień.

Od tej pory, co roku na przełomie listopada i grudnia proces wzrostu rogów zatrzymuje się na parę tygodni – w tym czasie powstanie na nich wyraźna krąg oznaczający roczny przyrost przypominający pęknięcie.

Z każdym rokiem, licząc od 3 roku życia samca, wielkość rocznych kręgów zmniejsza się stopniowo. Podobnie sytuacja wygląda z okresowymi żłobieniami, zatem w 2 roku życia przyrost rogów wynosi ok. 22 cm, w 3-cim – 17 cm, w 5-tym – 9cm, w 7-mym – 4cm, w 9-tym – 3cm, w 10-tym – tylko 2,2 cm (wartości te zostały uśrednione, w rzeczywistości wahania te są znaczne i bardzo indywidualne).

Muflon europejski (Ovis aries musimon).

Dieta i żerowanie

Choć muflon wygląda groźnie, żywi się tylko roślinami: krótkimi trawami, wrzosem, krzewami, owocami (żołędzie, owoce buka). Zimą wybiera suche liście, korę drzew, porosty i gałązki. Potrafi wygrzebać spod warstwy śniegu mech, borówki i inne wrzosowate.

Żeruje w dzień i w nocy (najczęściej o zmierzchu i nad ranem), a areał oznacza specjalną wydzieliną z gruczołów znajdujących się między… palcami.

Jako typowy roślinożerca muflon posiada wielokomorowy żołądek bogaty w mikroorganizmy rozkładające celulozę – składnik budulcowy ścian komórek roślinnych. Po obfitym posiłku zwierzę kładzie się i zwraca pokarm, aby przeżuć go po raz drugi.

Muflon europejski (Ovis aries musimon).

Tryb życia, usposobienie

Samce i samice z 1-2 – letnimi młodymi żyją w oddzielnych stadach, spotykając się wyłącznie w okresie rui. Owce (samice) dysponują z reguły lepszymi żerowiskami, ponieważ ich kondycja i zdrowie są ważniejsze podczas rozrodu.

W stadach męskich dominuje tryk najstarszy i z najokazalszymi rogami, stadu samic przewodzi stara owca.

W okresie letnim starsze samce żyją w niewielkich grupkach, natomiast osobniki stare żyją samotnie lub odłączają się od członków grupy w czasie rui, aby znaleźć płodną partnerkę.

Dla podkreślenia pozycji, pomiędzy samcami muflonów często dochodzi do starć „na rogi”.

Dopiero zimą młode i starsze samice oraz samce łączą się w duże stada. Mimo, iż samice mogą się rozmnażać już po 2-3 latach, samce potrzebują na to ok. 7 lat, ponieważ ich najwyższym celem przez ten czas jest zbudowanie silnej pozycji społecznej, po osiągnięciu której może regularnie zapładniać samice.

W okresie godowym pomiędzy samcami muflonów dochodzi do walk.

Przyjazne zwierzęta

Grupy muflonów są przyjaźnie nastawione w stosunku do innych zwierząt, z którymi przychodzi im dzielić żerowiska; często spotkać je można migrujące z przedstawicielami jeleniowatych (tzw. zwierzyną płową), nie boją się również konfrontacji z owcami domowymi (Ovis aries).

Osiadłe

Muflon to zwierzę osiadłe, prawie cały czas przebywające na własnym terytorium, unika z reguły długich i dalekich podróży, ale wyjątkiem są wyprawy w celu żerowania. Po najedzeniu się wracają jednak na stary areał.

Za dnia spotykany pośród drzew liściastych, raczej nieagresywny i nieprowokujący, choć zdarzają się ataki nawet na ludzi.

Jako zwierzę górskie, jest bardzo zwinny i wytrzymały, ponadto dobrze widzi, dzięki czemu szybko reaguje na ewentualne zagrożenie ucieczką.

Muflon europejski (Ovis aries musimon). Rogi rosną przez całe życie.

Rozmnażanie

Ruja ma miejsce między listopadem i grudniem, możliwe, że zaczyna się już w październiku.

Walki samców

W tym czasie dojrzałe, stare samce próbują odpędzać młodszych absztyfikantów od stad samic, co często prowadzi do boleśnie wyglądających walk, podczas których przeciwnicy próbują zadać cios swoimi rogami, a to doprowadza do wyłączenia jednego z samców z wyścigów o zapłodnienie.

Młode muflony

Ciąża trwa ok. 5 – 6 miesięcy (ok. 200 dni), młode rodzą się zatem między kwietniem i majem; najczęściej samica rodzi jedynaka, rzadko na świat przychodzą bliźnięta.

Samica rodzi przeważnie w gęstych zaroślach, młode rośnie szybko i już po kilku dniach od urodzenia potrafi przemieszczać się po zboczach górskich.

Jagnięciu niestraszne zimno i suchy śnieg, ale deszcz lub wilgotny śnieg to ogromne zagrożenie dla niedoświadczonych młodych, powoduje on bowiem, że podłoże staje się śliskie, a jagnię ginie spadając ze zbocza – niestety, nie jest to zjawisko rzadkie. Jeżeli jednak mu się poszczęści, pozostanie przy matce przez 2 lata.

Muflon europejski (Ovis aries musimon).

Szczegółowe dane i wymiary

Muflon europejski (Ovis aries musimon)

  • Długość: 1,2 – 1,5 m (samce są większe od samic)
  • Wysokość w kłębie: 60 – 120 cm (samce są wyższe)
  • Obwód rogów u nasady (u samców): do 25 cm
  • Długość ogona: 3 – 10 cm
  • Masa: samce: 35 – 54 kg, samice: 24 – 35 kg

Latem umaszczenie muflonów może być całkiem jasne.

Muflonciekawostki

  • Rogi muflona nie rozszerzają się na końcach, co odróżnia go od większości dzikich owiec.
  • Muflon, w przeciwieństwie do jeleniowatych posiada rogi, nie poroże, zatem, nie zrzuca ich co rok, ale przedłuża się ono regularnie.
  • Muflon europejski nie żyje tylko w Europie, został sztucznie introdukowany w Stanach Zjednoczonych i Argentynie. Przebywa także na wyspie Lanai (Hawaje) i wyspach Kerguelena (Ocean Indyjski).
  • Owce (samice) beczą, natomiast tryki rzadko się odzywają – to poniekąd jak u ludzi 😉
  • Gatunek jest w Polsce zwierzyną łowną – od października do końca lutego można polować na tryki, natomiast od października do połowy stycznia na samice i młode.
  • Na skutek walk w okresie rui u samców dochodzi czasem do groźnych złamań kręgów szyjnych spowodowanych potężnym uderzeniem lub z powodu zaplątania ślimów (rogów). W skrajnych przypadkach dwa złączone ze sobą samce nie są w stanie się rozdzielić, co prowadzi do śmierci głodowej obu.
  • W ciągu ostatnich 50 lat liczebność muflonów spadła z powodu utraty siedlisk, polowań dla trofeum w postaci ślimów i krzyżowania z owcami domowymi.

Muflon europejski (Ovis aries musimon). Na rogach widoczne charakterystyczne roczne przyrosty.

Polecamy:

____________________

Pomóż tworzyć DinoAnimals - wpłać 1 PLN




DinoAnimals.pl

Poleć artykuł

Podobne Artykuły

Delfin – najlepszy pływak wśród ssaków
Hipotetyczne pojedynki zwierząt
Królestwo zwierząt – Płazy
ORANGUTAN – LEŚNY CZŁOWIEK
Żuraw – dostojny ptak
Owczarek szetlandzki
Ośmiornice (Octopoda)
Sarkozuch (Sarcosuchus)
Chow chow
TYGRYS SZABLOZĘBNY – SMILODON
Landseer – kochający olbrzym
Pingwiny – królowie Antarktydy
Projekt Nim – szympans Nim Chimpsky
Gibony – małpy pełne gracji
Aligator, krokodyl, kajman i gawial
Bulterier (bull terrier)
Pingwin królewski (Aptenodytes patagonicus)
Kot perski
Pytony (Pythonidae) – fascynujące dusiciele
Jadowite ssaki
Królestwo zwierząt – Ryby

O Autorze

Redakcja DinoAnimals.pl

Wydawnictwo Dobre Ściągi - DobreSciagi.pl, DinoAnimals.pl, DinoAnimals.com, Zonka.pl

(1) Komentarz

  1. UsZ_
    13 stycznia 2017 at 12:04

    Fajny artykuł, ale sugerowałbym weryfikacje informacji odnośnie populacji muflona w Polsce. Jestem pewien że ten gatunek jest introdukowany przez myśliwych i z powodzeniem występuje na terenie województwa Kujawsko-Pomorskiego na terenach byłego kamieniołomu w gminie Piechcin. Dobrze tam sobie radzą ze względu na charakterystkę terenu (twarde skały) co ogranicza rozwój racic i nie prowadzi do chorób.

Napisz komentarz

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.

DinoAnimals.pl