DomowePsySsakiZwierzęta

Doberman

Rasy psów – Doberman

Zwierzę o szlachetnym wyglądzie i dostojnym zachowaniu, będące zarazem skutecznym „ochroniarzem” posiadłości swego właściciela. W wielu filmach przedstawia się go jako zaciekłego obrońcę o agresywnym usposobieniu, który nie zawaha się zaatakować napastnika. Ile prawdy jest w powyższych wyobrażeniach? Spróbujmy się tego dowiedzieć.

Klasyfikacja FCI

  • Grupa 2: Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do zaganiania bydła
  • Sekcja 1: Pinczery i sznaucery
  • Typ wilkowaty
  • Podlega próbom pracy
Doberman.

Historia rasy

Pinczery dobermany hodowano od ok. 1890 r. w Apoldzie – niemieckim mieście powiatowym, ulokowanym w kraju związkowym Turyngia. Przedsięwzięcia podjął się Karl Friedrich Louis Dobermann po wojnie francusko-pruskiej. Człowiek ten był, prawdopodobnie, poborcą podatkowym i hyclem, który dążył do stworzenia rasy psów spełniających się idealnie jako ochrona przed niebezpiecznym ludźmi w czasie wypełniania swych urzędniczych obowiązków. Pragnął, aby nowy typ psa stał się połączeniem siły, szybkości, wytrzymałości, inteligencji, lojalności i dzikości. Po Dobermannie plan próbowali zrealizować Otto Goeller i Philips Greunig, rozwijający rasę taką, jaką możemy obserwować dziś.

Uważa się, że rasa została stworzona z wielu różnych ras posiadających cechy, których szukano w dobermanach. W związku z tym do stworzenia rasy przyczynił się owczarek francuski Beauceron, dog niemiecki, greyhound, rottweiler, wyżeł weimarski krótkowłosy, wyżeł niemiecki krótkowłosy, Manchester terier, owczarek niemiecki długowłosy, pinczer średni i Thuringian Sylvan Dog. Do dziś jednak nie poznano proporcji genetycznych, a nawet wszystkich ras, jakie krzyżowano ze sobą. Wielu ekspertów uważa, że doberman to połączenie co najmniej 4 wymienionych wcześniej ras. Wyjątkiem jest udokumentowane krzyżowanie greyhoundów z Manchester terierami, uważa się też, że największa pula genowa współczesnych dobermanów pochodzi od owczarka niemieckiego długowłosego.

Doberman.

Po śmierci Dobermanna w 1894 r. Niemcy nazwali rasę doberman pinczer, na cześć pomysłodawcy rasy, ale pół wieku później skreślono człon „pinczer”, ponieważ uznano, że to niemiecki słowo określające teriery nie jest odpowiednie. Z podobnego założenia wyszli kilka lat później Anglicy. Podczas II wojny światowej Marines (United States Marine Corps) zaangażowało dobermany w działania wojenne, ale nie tylko ten korpus docenił ich umiejętności.

W czasach powojennych powoli zapominano o zasługach dobermanów, co doprowadziło prawie do wymarcia rasy. Jednym z wybawców okazał się Werner Jung, który samodzielnie wskrzesił psy, szukając gospodarstw niemieckich, w których mógł spotkać pinczery, krzyżując je następnie z 4 miniaturowymi pinczerami i czarno-czerwoną suką ze wschodnich Niemiec. Aby przemycić ją do Niemiec Zachodnich, ryzykował życiem. Dzięki temu śmiałemu czynowi większość współczesnych niemieckich dobermanów pinczerów to potomkowie wspominanej suki i 4 samców.

Doberman.

Charakterystyka

Wygląd

Wzorce ras opisują dobermana jako psa średniej wielkości, którego ciało pokrywa krótka sierść. Sylwetka zwarta i smukła, typowo sportowa, sam pies powinien sprawiać wrażenie dumnego, czujnego, zrównoważonego i posłusznego, bowiem pierwotnym przeznaczeniem rasy miało być stróżowanie. Psy są muskularne, ale szlachetne, suki natomiast delikatniejsze od samców.

Wielkość

Pies zazwyczaj mierzy 66 – 72 cm wysokości w kłębie, suki 61 – 68 cm, sylwetka jest natomiast kwadratowa, nie istnieją za to ścisłe szacunki wagi, zaznacza się jednak, że połączenie wysokości i ciężaru powinno tworzyć zwierzę silne, wytrzymałe i zwinne.

Dobermany.

Umaszczenie

Ze względu na możliwości kombinacji genetycznych dobermany mogą mieć umaszczenie czarne z podpalaniem, czekoladowe z podpalaniem, czerwone, błękitne lub płowe (najrzadziej spotykane). Czasem zdarzają się osobniki białe, a raczej kremowe z białymi akcentami i jasnoniebieskimi oczami. Chociaż zjawisko to ma wiele wspólnego z bielactwem, charakterystyka samej mutacji genowej, która jest za to odpowiedzialna nie została poznana.

Ogon

Ogon dobermana jest naturalnie długi, ale często zostaje przycięty zaraz po urodzeniu. Praktyka ta uskuteczniana jest od wieków, a jej celem jest zwiększanie efektywności pracującego psa (krótki ogon nie przeszkadza podczas wykonywania obowiązków), jednak co raz częściej proceder ten jest krytykowany, a w niektórych krajach europejskich wręcz zakazany lub ograniczony, choć wg standardów AKC ogon dobermana powinien być obcięty przy 2 kręgu.

Uszy

Podobnie sytuacja wygląda z uszami, choć dzięki spiczastym, sterczącym, przyciętym uszom doberman lepiej lokalizuje wszelkie dźwięki, dzięki czemu staje się lepszym stróżem. Naturalne uszy są wiszące i miękkie, stosunkowo długie, a rzekome zmniejszenie liczby infekcji aparatu słuchu u psów z przyciętymi uszami nie jest potwierdzone medycznie.

Doberman.

Temperament

Mimo, że klasyfikuje się je jako psy pracujące, zostały obciążone stereotypem okrutnych i agresywnych. Faktem jest, że pierwotnie hodowano dobermany jako osobistych ochroniarzy człowieka, dlatego musiały być duże, nieustraszone, budzące respekt i wykazujące wielką lojalność i posłuszeństwo względem właściciela, aby reagowały jedynie na jego komendy. Ze względu na usposobienie świetnie sprawdzały się w roli psów obronnych, policyjnych, wojennych, ale nie były zbyt dobrymi towarzyszami.

Za pomocą współczesnej hodowli zmniejszono poziom agresji, dlatego teraz dobermany są bardzo zrównoważone i łagodne, ponadto, niebywale lojalne, podatne na szkolenie i bardzo inteligentne.

Doberman z naturalnymi uszami i ogonem.

Agresja

Można łatwo je nauczyć szacunku i reakcji obronnych względem właściciela, dlatego to idealne psy stróżujące. Na ogół doberman wykazuje towarzyskość w stosunku do bliskich ludzi i zwierząt, ale w obrębie rasy raczej często spotyka się agresję skierowaną w stronę obcych osób i psów. Bardzo rzadko zdarzają się natomiast agresywne zachowania względem rodziny. Na podstawie badań udowodniono również, że dobermany z Ameryki Północnej są spokojniejsze od swych europejskich odpowiedników, a wszystko za sprawą różnic w strategiach hodowlanych.

Choć stereotyp dotyczący ich agresywności nadal pokutuje, osobowość dobermana jest wyjątkowa. Istnieje wiele dowodów świadczących o wysokich umiejętnościach psychicznych, np. inteligencji.

Dobermany.

Agresja

Poza badaniami psiej osobowości, dokonano ich także na płaszczyźnie agresji w celu ustalenia różnic między rasami. W ostatnich analizach agresję podzielono na 4 kategorie: agresję skierowaną do obcych ludzi, do właściciela, obcych psów i rywalizację z psami z tego samego gospodarstwa domowego. Obserwacje dobermanów wykazały, że psy te przejawiają stosunkowo wysoki poziom agresji w stosunku do obcych ludzi, ale bardzo niski względem właścicieli. Jeśli natomiast chodzi o agresję skierowaną na nieznajome psy i rywalizację z psami z tego samego domu, jest on na poziomie średnim.

Patrząc tylko na ilość ugryzień ludzi i samych prób doberman jest znacznie mniej agresywny od ras, których byśmy o to nie podejrzewali: cocker spaniela, dalmatyńczyka czy doga. W badaniu stwierdzono, że agresja ma podłoże genetyczne, a doberman inaczej ją okazuje w zależności od sytuacji. Generalnie zatem, współczesna rasa nie jest uznawana za agresywną. Wg CDC (Centers for Disease Control and Prevention), między rokiem 1979, a 1998 dobermany atakowały ludzi ze skutkiem śmiertelnym rzadziej od takich ras jak owczarek niemiecki, rottweiler, husky, hybrydy psa i wilka czy Alaskan malamute.

Zgodnie z badaniami CDC jednym z najważniejszych czynników ataków na ludzi jest wysoki poziom odpowiedzialności i lojalności dobermana względem właściciela.

Młode dobermany.

Kondycja zdrowotna

Średnia długość życia wynosi 10 – 11 lat, jednak psy rasy doberman cierpią na liczne problemy zdrowotne. Poważne choroby obejmują: kardiomiopatię rozstrzeniową, syndrom Wobblera (spondylopatia szyjna), chorobą von Willebranda, problemy z gruczołem krokowym (głównie cysty, nowotwory i rozrost), niedoczynność tarczycy, dysplazję stawów biodrowych. Jednak główną przyczyną śmierci w obrębie rasy jest kardiomiopatia rozstrzeniowa, diagnozowana u ok. 40% populacji tych psów, choć ¼ dobermanów zmarła nagle z nieznanych przyczyn, natomiast spory procent zmarł na skutek niewydolności serca.

Nie poznano przyczyny występowania DCM (kardiomiopatia rozstrzeniowa) u dobermanów, podejrzewa się jedynie, że jest ona chorobą dziedziczną.

Doberman.

Szczegółowe dane i wymiary

Doberman

  • Wysokość w kłębie: psy: 66 – 72 cm, suki: 61 – 68 cm
  • Waga: psy: 34 – 45 kg, suki: ok. 27 – 41 kg
  • Długość życia: śr. 10 – 11 lat
Doberman.

Doberman – ciekawostki

  • W czasach powojennych rasa praktycznie przestała istnieć – między rokiem 1949, a 1958 nie zarejestrowano żadnych nowych miotów.
  • Dobermany z linii wywodzących się z byłej Jugosławii i ZSRR wydają się większe od północnoamerykańskich kuzynów.
  • Gen odpowiedzialny za jasne umaszczenia skutkuje wystąpieniem łysiny i, choć nie zagraża życiu psa, może ona prowadzić do problemów skórnych.
  • W niektórych krajach dobermany mogą występować na wystawach psów rasowych zarówno z obciętymi, jak i naturalnymi uszami. W Niemczech jednak psy z podciętymi uszami nie mogą brać udziału w tego typu imprezach.
  • Wg Staney’a Corena dobermany zajmują 5 miejsce w rankingu najinteligentniejszych psów rasowych w kategorii szkolenia i posłuszeństwa, w innym badaniu przeprowadzonym przez Hart i Hart zajęły pod tym względem 1 miejsce, a wg Tortora były najlepsze pod względem treningowości. Oznacza to, że pies tej rasy jest bardzo mocno podatny na szkolenia, podobnie do Border collie, pudla dużego, owczarka niemieckiego i goldena retrievera.
  • Choć współczesne dobermany nie są oceniane przez specjalistów jako agresywne, ze względu na ich wielkość, siłę i agresję wobec obcych mogą stać potencjalnie niebezpieczne.
Doberman.

Polecamy

Wesprzyj nas - pomóż zwierzakom

Pokaż więcej
Polub DinoAnimals

Podobne artykuły

8 komentarzy “Doberman”

  1. Szkoda że wszystkie fotki przedstawiają Dobermana z przyciętym ogonem i uszami, myślę że te psy świetnie wyglądają również bez tych zabiegów i warto byłoby rozpowszechnić taka wiedzę wsród Polaków.

  2. To ze rasa przestala prawie istniec po 2 wojnie w europie to efekt tzw. odszkodowania wojennego i nastepstwo sprawdzenia sie rasy w armi USA ,po sprowadzeniu psow jako odszkodowania juz po 1wojnie Wojsko amerykanskie i czesciowo Wlosi zwyczajnie wywozili wszystko co dobermana przypominalo. To w USA rozwinela sie powojenna hodowla dobermana.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.