29 03 2017


Cyjon (Cuon alpinus) – rudy wilk.

Autor:

|

12 lipca 2013

|

Edytowany: 3 grudnia 2013

|

0 komentarzy

|

Kategoria: Azja / Psowate / Ssaki / Zwierzęta

Cyjon (Cuon alpinus) – rudy wilk.

Cyjon (Cuon alpinus) – rudy wilk.

Cyjon – nazywany czasem dzikim azjatyckim psem – to zwierzę charakterystyczne dla obszarów Azji. Ma on wiele wspólnych cech z innymi psowatymi – takimi jak wilki, szakale czy kojoty, jednak jest od nich dużo bardziej uspołeczniony, a w tworzonych przez cyjony grupach nie panuje tak silna hierarchia. Pomimo, że dawniej populacja tych zwierząt obejmowała bardzo duże terytorium – dziś zasięg występowania oraz sama liczebność cyjonów została niezwykle ograniczona. Powodem tego jest głównie działalność człowieka.

Klasyfikacja.

  • Gromada: ssaki (Mammalia)
  • Rząd: drapieżne (Carnivora)
  • Rodzina: psowate (Canidae)
  • Rodzaj: Cuon
  • Gatunek: cyjon (Cuon alpinus)

Cyjony (Cuon alpinus).

Choć w wielu językach w nazwie cyjona pojawia się słowo „wilk” badacze twierdzą, że genetycznie bliżej mu do szakala niż wilka. W oficjalnej klasyfikacji wyróżnia się sześć podgatunków cyjona, z czego trzy uważane są za wymarłe.

Trzy żyjące podgatunki są bardzo do siebie podobne pod względem zachowania i cech fizycznych.

W przypadku cyjona można spotkać się również z nazwami: azjatycki dziki pies, indyjski dziki pies, gwiżdżący pies, rudy wilk, chennai, czerwony (rudy) wilk, czerwony (rudy) pies, wilk górski. W języku angielskim cyjon nosi nazwę dhole.

Tytułowy przydomek „rudy wilk” nie powinien być mylony z wilkiem rudym, czerwonym (Canis rufus).

Cyjony (Cuon alpinus) to zwierzęta bardzo uspołecznione.

Występowanie i środowisko naturalne.

Dawniej zasięg występowania cyjona był o wiele większy niż dzisiaj. Można było go spotkać na terenach od wschodniej i południowej Azji, przez wschodnie obszary Rosji, aż do Sumatry. Dziś jego populacja została znacznie ograniczona, a sam cyjon stał się gatunkiem zagrożonym.

Ten azjatycki „dziki pies” jak nazywają to zwierzę w niektórych miejscach, zamieszkuje dość różnorodne siedliska – głównie lasy liściaste, dżunglę oraz tropikalne lasy deszczowe.

Cyjon (Cuon alpinus).

Cechy charakterystyczne.

Cyjony to średniej wielkości psowate. Przez swoją smukłą budowę ciała i umiarkowanie długie oraz cienkie nogi często określane są jako „psy o kocim wyglądzie„.  Ich szczęki są stosunkowo krótkie, szeroki i masywne, a kość czołowa położona wysoko, co sprawia, że profil tych zwierząt pozostaje wypukły.

Cyjony posiadają także bardzo długi ogon, który sięga prawie do ziemi, szczególnie zimą, gdy pokrywające go futro jest grubsze.

Budowa nóg czyni z cyjonów doskonałych skoczków. Potrafią wykonywać skoki na wysokość 3,5 metra oraz o długości dochodzącej do 6 metrów.

W przeciwieństwie do innych członków z rodzaju psowatych samice cyjonów posiadają od 12 do 14 sutków, a nie dziesięć. Cyjony mają natomiast mniej gruczołów zapachowych niż wilki, szakale czy lisy.

Ze względu na swoje ubarwienie cyjony na pierwszy rzut oka mogą przypominać lisy. Przeważająca część ich ciał pokryta jest bowiem rudawą sierścią, która latem przyjmuje intensywniejszy kolor niż zimą. Spodnie partie ciała są jaśniejsze niż grzbiet, a ubarwienie ogona przechodzi od koloru rudego do ciemnobrązowego. Włosy grzbietowe osiągają długość do 3 centymetrów.

Choć występują na zupełnie różnych kontynentach, część osób myli je z pasami dingo, które również są rude.

Cyjon (Cuon alpinus).

Dieta i polowanie.

Cyjony to zwierzęta mięsożerne, które najczęściej polują w stadach – mogą dzięki temu zdobyć większą ofiarę (np. jelenia) zaspokajającą głód całej grupy. Jeśli polują w pojedynkę ich łupem padają mniejsze ssaki, jaszczurki, żaby i gryzonie.

Znany jest przypadek, że stado cyjonów zabiło młode słoniątko, pomimo rozpaczliwej obrony matki. Mimo tego, bardzo rzadko polują na domowe bydło.

Cyjony chętniej niż inne psowate jedzą także owoce i warzywa. W niewoli żywią się także trawą, ziołami oraz liśćmi.

Cyjony zazwyczaj polują w godzinach porannych – rzadko nocą. Potrafią gonić swoją ofiarę przez wiele godzin, choć nie tak szybko jak szakale czy wilki. Większość przerywa swoją pogoń po 500 metrach.

Po zabiciu ofiary, pierwszeństwo przy jedzeniu mają szczenięta. Wyróżnia to cyjony od wilków, ponieważ u nich zdobycz  podlega monopolowi dominującej w stadzie pary.

Cyjony (Cuon alpinus).

Życie społeczne.

Cyjony to zwierzęta bardziej uspołecznione niż wilki, a w ich stadach nie panuje tak silna hierarchia. Ten rodzaj psowatych nie prowadzi ze sobą otwartych walk o dominację, dlatego ciężko na pierwszy rzut oka wskazać dominującego samca.

Ilość cyjonów tworzących jedno stado zależy od regionu jaki zamieszkują. W Indiach jest to średnio od 5 do 12 osobników, choć widywane były grupy liczące nawet 40 sztuk. Natomiast w Tajlandii liczebność stad nie przekracza często trzech cyjonów.

Czasem kilka stad łączy się w jedną dużą grupę w celu m.in. wspólnego polowania. Agresja między stadami jest bardzo rzadko spotykana.

Wśród cyjonów (Cuon alpinus) trudno na pierwszy rzut oka wskazać dominującego samca. Bardzo rzadko bowiem dochodzi pomiędzy nimi do walk.

Rozmnażanie i rozwój.

Okres godowy wśród cyjonów rozpoczyna się w połowie października i kończy w styczniu. Ciąża trwa od 60 do 63 dni, a na świat w jednym miocie przychodzi od 4 do 6 szczeniąt. Rozwijają się one, podobnie jak kojoty, w szybszym tempie niż wilki. Młode karmione są przez matkę przez około 58 dni po urodzeniu. Później jedzenie jest dostarczane małym tak długo, aż same nie są w stanie dołączyć do polujących dorosłych – zazwyczaj do 6 miesiąca życia. Swoją całkowitą wielkość osiągają w rok, a dojrzałość płciową w wieku 3 lat.

Młode cyjony (Cuon alpinus).

Zagrożenia.

Choć cyjony w stadzie są w stanie powalić o wiele większą od siebie ofiarę mają także swoich naturalnych wrogów. Są to przede wszystkim tygrysy i lamparty.

Mimo tego, największe zagrożenie stanowi dla nich człowiek, który systematycznie ogranicza środowisko naturalne cyjonów, powodując spadek ich populacji. Aktualnie jest to gatunek zagrożony wyginięciem. Obecnie na całym obszarze występowania cyjonów notuje się ich zaledwie 2 tysiące.

Cyjony są także wrażliwe na wiele chorób. Najpowszechniejsze z nich to wścieklizna oraz pasożyty wewnętrzne takie jak nicienie czy tasiemce.

Cyjony (Cuon alpinus) zimą, kiedy posiadają długie futro, przypominają swoim wyglądem lisy.

Dane/Wymiary.

Cyjon (Cuon alpinus).

U cyjonów występuje nieznaczny dymorfizm płciowy – samce są o średnio 4,5 kilogramów cięższe niż samice.

  • Długość ciała z ogonem: od 88 do 113 centymetrów
  • Długość ogona: średnio 45 centymetrów
  • Wysokość w kłębie: od 42 do 55 centymetrów
  • Waga: od 10 do 25 kilogramów

Młode cyjony (Cuon alpinus).

Cyjony – ciekawostki.

  • Cyjony mogą wydawać bardzo różne dźwięki, które czasem do złudzenia przypominają te wydawane przez inne gatunki zwierząt: potrafią gwizdać, miauczeć, krzyczeć, a nawet gdakać jak kury.
  • Gwizdanie cyjonów jest tak charakterystyczne, że można na jego podstawie identyfikować poszczególne osobniki.
  • Kiedy cyjony polują w stadzie są w stanie pokonać 10-kronie cięższe zwierzę.
  • Nie są znane przypadki ataku cyjonów na ludzi.
  • W „Księdze dżungli” (ang. The Jungle Book) Rudyarda Kiplinga cyjony zostały przedstawione jako wcielenie zła (co oczywiście jest wbrew naturze tych zwierząt). Kipling pokazał cyjony jako agresywne i krwiożercze zwierzęta,  pochodzące ze wzgórz. Są one przyczyną rzezi wśród mieszkańców dżungli.

Cyjony (Cuon alpinus).

Polecamy:

____________________

Zwierzaki się ucieszą jeśli je polubisz



DinoAnimals.pl

Poleć artykuł

Podobne Artykuły

Krokodyl orinokański (Crocodylus intermedius)
Inteligencja psów
Rezus, makak królewski (Macaca mulatta)
Dzikie (wilcze) dzieci
Basset hound
Szakal (Canis) – dziki pies
Agresywne rasy psów – TOP 10
Kot Cornish rex
Dzioborożce (Bucerotidae).
Lew workowaty (Thylacoleo carnifex)
Orzeł Haasta (Harpagornis moorei)
Bunyip – aborygeński zły duch?
Szop rakojad.
Ibis – święty ptak Egipcjan
Największe orły i bieliki – Top 10
Tybetański niedźwiedź błękitny.
Komary i moskity
Żółw błotny (Emys orbicularis)
Lampart perski i lampart amurski
Żółw skórzasty (Dermochelys coriacea)
Maltańczyk

O Autorze

Redakcja DinoAnimals.pl

Wydawnictwo Dobre Ściągi - DobreSciagi.pl, DinoAnimals.pl, DinoAnimals.com, Zonka.pl

Napisz komentarz

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.

DinoAnimals.pl