MENU

by • 23 lutego 2017 • Europa, Gady, Węże, Węże jadowite, Zwierzęta30 komentarzy24484

Najjadowitsze węże Europy: Top 5

Zwykle kiedy mamy do czynienia z jadowitymi gatunkami węży, na myśl przychodzą nam gatunki zamieszkujące Afrykę, Azję, Australię, Amerykę środkową i południową (Amazonię) oraz obszary USA. Większość źródeł w tym różne czasopisma, programy telewizyjne czy artykuły w Internecie, utwierdzają nas w przekonaniu że niebezpieczna jest cieplejsza „tropikalna” część świata, natomiast Europa jest uważana za stosunkowo bezpieczną. Nic bardziej mylnego…

Również na starym kontynencie można natrafić na gatunki stanowiące zagrożenie dla zdrowia oraz życia człowieka. W tym artykule przedstawię pięć najbardziej jadowitych i niebezpiecznych węży zamieszkujących Europę które lepiej omijać szerokim łukiem.

Jadowite gatunki węży zamieszkujące Europę

Nasz kontynent jest zamieszkały przez 19 gatunków jadowitych węży, z czego 14 gatunków to przedstawiciele żmij właściwych: rodzaj Vipera i Macrovipera. 4 gatunki węży połozowatych: rodzaje Telescopus, Macroprotodon i Malpolon oraz 1 gatunek z rodziny grzechotnikowatych: Gloydius. Nie spotkamy tu natomiast węży z rodziny zdradnicowatych obejmującej min. kobry, mamby czy niemrawce. Spośród niżej wymienionych węży tylko jeden jest spotykany na terenie Polski, to żmija zygzakowata Vipera berus.

Żmije właściwe gatunki:

  • Żmija łąkowa Vipera ursinii
  • Żmija zygzakowata Vipera berus
  • Żmija hiszpańska Vipera seoanei
  • Żmija żebrowana Vipera aspis
  • Żmija iberyjska Vipera latastei
  • Żmija nosoroga Vipera ammodytes
  • Żmija bliskowschodnia, żmija górska Vipera xanthina
  • Vipera nikolskii
  • Vipera lotievi
  • Vipera orlovi
  • Vipera dinniki
  • Żmija kaukaska Vipera kaznakovi
  • Żmija z milos Macrovipera schweizeri
  • Żmija lewantyńska Macrovipera lebetina

Węże połozowate gatunki:

  • Wąż koci Telescopus fallax
  • Macroprotodon brevis
  • Macroprotodon cucullatus
  • Malpolon Malpolon monspessulanus

Grzechotnikowate:

  • Mokasyn hali Gloydius halys
Mokasyn hali Gloydius halys jest jedynym wężem z podrodziny grzechotnikowatych którego zasięg występowania sięga granic Europy. Fot. by Yuriy75

Mokasyn hali Gloydius halys jest jedynym wężem z podrodziny grzechotnikowatych którego zasięg występowania sięga granic Europy. Fot. by Yuriy75

Czy wszystkie Europejskie gatunki jadowitych węży są niebezpieczne dla człowieka?

Można śmiało stwierdzić że węże połozowate lub węże właściwe zamieszkujące Europę nie stanowią dużego zagrożenia dla zdrowia bądź życia człowieka.

Wąż koci Telescopus fallax jest niewielkim wężem osiągającym 60-70 cm długości, zamieszkującym zachodnią i południową część Półwyspu Bałkańskiego, Turcję, rejony Kaukazu oraz Morza Kaspijskiego. Prowadzi zmierzchowo-nocny tryb życia i jest gatunkiem płochliwym, kąsającym tylko w ostateczności.

Wąż koci Telescopus fallax. Nazwa tego gatunku wywodzi się od skradania do ofiary przypominającego "kocie ruchy" Fot. by Jeffrey Sciberras

Wąż koci Telescopus fallax. Nazwa tego gatunku wywodzi się od skradania do ofiary przypominającego „kocie ruchy” Fot. by Jeffrey Sciberras

Węże z rodzaju Macroprotodon są jeszcze mniejsze (dorosłe osiągają długość około 50 cm) i w przypadku spotkania z intruzem również wybierają ucieczkę, niemniej osaczone częściej próbują kąsać. Węże te występują na Półwyspie Iberyjskim oraz w północnej Afryce.

Macroprotodon brevis Fot. by Benny Trapp

Macroprotodon brevis Fot. by Benny Trapp

Malpolon Malpolon monspessulanus jest z kolei wyraźnie większy, osiąga 150-200 cm długości i jest dość masywnie zbudowany. Jednakże pomimo sporych rozmiarów, także ten gatunek na widok człowieka salwuje się ucieczką i to ze znacznej odległości. Przyparty do muru potrafi jednak dotkliwie kąsać. Zamieszkuje dość znaczny obszar od Półwyspu Iberyjskiego przez południe Francji, Włochy, zachodnią i południową część Półwyspu Bałkańskiego, Turcję, Zakaukazie, Morze Kaspijskie i północną Afrykę.

Malpolon_monspessulanus byTnoXX (Copy)

Malpolon Malpolon monspessulanus to największy jadowity wąż Europy. Może osiągać nawet 2 m długości. Na zdjęciu młody osobnik. Fot. by TnoXX

Jad tych węży działa bardzo słabo na człowieka, jedynie ukąszenie Malpolona może spowodować dotkliwsze objawy jak bóle głowy, dużą opuchliznę i zaczerwienienie. Nie powoduje jednak poważniejszych następstw. Ponadto zęby jadowe tych węży (tzw. typ Opisthoglypha) umiejscowione są z tyłu szczęki w jednej lub kilku parach. Żeby zatem wąż wprowadził jad musi dobrze chwycić oraz przytrzymać ofiarę, często dusząc ją dodatkowo by nie uciekła (jak w przypadku węża kociego i malpolona). Z tego powodu ukąszenia tych węży rzadko kończą się wprowadzeniem jadu. W przypadku węża kociego trzeba wręcz wetknąć palec do pyska na odpowiednią głębokość by dosięgły go kły jadowe, na co chyba żaden z nas nie miałby ochoty 🙂

Powyższe cechy sprawiają że żaden z węży połozowatych nie miał szans wskoczyć do czołowej piątki.

A węże żmijowate?

W przeciwieństwie do węży właściwych ich aparat jadowy należy do najlepiej wykształconych. Uzębienie Solenoglypha wyróżnia się dwoma dużymi zębami jadowymi  osadzonymi ruchomo w górnej szczęce. Każdy ząb ma wydrążony wewnątrz kanalik połączony z gruczołem jadowym. Podczas ataku zęby wysuwają się niczym noże sprężynowe i wbijają w ciało ofiary. To przystosowanie sprawia że potencjalnie każde takie ukąszenie może zakończyć się wstrzyknięciem jadu.

Ponadto jady żmijowatych są zwykle wyraźnie silniejsze.

Toksyczność jadu

Głównym miarą mówiącym o toksyczności danego gatunku jest wskaźnik LD50. http://dinoanimals.pl/zwierzeta/jad-wezy/Im niższe wartości tego wskaźnika tym silniejszy jad. Jest jednak pewien problem….

Gdyby przyznawać miejsca za pomocą wyników uzyskanych tą metoda pomiarową to okazałoby się że zwycięzcą zostaje: żmija hiszpańska- 0,485 mg/kg, a zaraz za nią…. żmija zygzakowata- 0,55 mg/kg (Wyniki zostały uzyskane poprzez iniekcję dożylną- najsilniej działającą na organizm). Co ciekawe wynik jadu żmii zygzakowatej bije na głowę takie gatunki jak: Niemrawiec pospolity Bungarus fasciatus– 1.289 mg/kg, Kobra królewska Ophiophagus hannah- 1.31 mg/kg, Żararaka Lancetowata Bothrops atrox– 2.835 mg/kg czy Efa piaskowa Echis carinatus- 3.26 mg/kg. A więc węży które zabijają rocznie dziesiątki tysięcy ludzi.

Jak to jest możliwe że jad tych stosunkowo słabo jadowitych żmij, nie jest tak śmiercionośny dla ludzi jak powyższych gatunków ?

Otóż należy dodać pewne uzasadnienie. Wszystkie badania dotyczące toksyczności jadu nie tylko węży ale i innych jadowitych zwierząt są prowadzone głównie na myszach laboratoryjnych. Organizm badanego gryzonia  reaguje na jad inaczej niż organizm człowieka.

Tak więc jad żmii zygzakowatej działa zabójczo no gryzonie, z kolei na ludzi jego działanie jest stosunkowo słabe. Dowodzi to by nie kierować się tylko liczbami uzyskanymi w badaniach, gdyż nie zawsze gatunek z niskim LD50 będzie bardziej niebezpieczny dla człowieka od gatunku ze słabszym/wyższym wynikiem.

Kolejną ważną kwestią jest ilość wytwarzanego jadu. Żmija zygzakowata ma małe gruczoły jadowe a ilość jadu mieszcząca się w nich, bywa mniejsza niż dawka w pojedynczym ukąszeniu niektórych kobr czy grzechotników.

Inną ważną kwestią są objawy wywoływane przez toksynę, często ich nasilenie decyduje o życiu człowieka.

Jad Europejskich żmijowatych zwykle wywołuje obrzęk i silny ból w miejscu ukąszenia, zwiększenie krzepliwości krwi, martwicę i rozkład tkanek, obniżenie ciśnienia, objawy ze strony układu pokarmowego jak wymioty czy biegunka, niewydolność układu oddechowego oraz nerek.

Ranking top 5: co jak i dlaczego?

Głównymi kryteriami które były decydująca w przyznawaniu poszczególnych miejsc były: toksyczność jadu (jakie wywołuje objawy, czy jest zagrażający życiu bądź nie), usposobienie węża (spokojne czy agresywne), rozmiary węża (Im większy gatunek tym szersze jego pole rażenia), tryb życia i zasięg występowania.

Miejsce 5: Żmija żebrowana Vipera aspis

Żmija żebrowana Vipera aspis Fot. by Orchi

Żmija żebrowana Vipera aspis Fot. by Orchi

Ranking otwiera żmija żebrowana zamieszkująca północno-wschodnią Hiszpanię, środkową i południową Francję, Szwajcarię, Istrię oraz wyspowe stanowiska w Niemieckim Szwarcwaldzie. Ubarwienie tego węża jest zmienne. Grzbiet barwy popielatoszarej, jasnobrązowej do szarozielonej, pokryty jest poprzecznymi ciemnymi pręgami ustawionymi na przemian to z prawej to z lewej strony. Spotyka się także osobniki jednolicie czarne. Głowa nieznacznie zadarta do góry, jak u wszystkich żmij właściwych oczy mają pionowe źrenice. Żmija żebrowana jest nieco mniejsza od żmii zygzakowatej i osiąga do 70 cm długości. Węże te zamieszkują odludne pagórkowate tereny, wystawione na działanie promieni słonecznych i pokryte dodatkowo gęstą roślinnością zielną. Prowadzą dzienny tryb życia, są bardzo przywiązane do swojego terytorium i rzadko je opuszczają. Żmija żebrowana jest wężem z natury łagodnym, nie wykazującym dużej agresji. Jej jad jest nieco silniejszy od jadu żmii zygazkowatej i ma podobne hemolityczne działanie. Ukąszenie powoduje silny ból, obrzęk w miejscu ukąszenia, dolegliwości żołądkowo- jelitowe, częstoskurcz, zwiększoną potliwość, niedociśnienie tętnicze, zmniejszenie stężenia hemoglobiny, omdlenia, trudności w oddychaniu, zaburzenia widzenia, martwica tkanek, rzadziej niewydolność nerek. Ukąszenia śmiertelne są rzadkie i wynoszą około 4 % przypadków.

Miejsce 4: Żmija bliskowschodnia, ż. górska Vipera xanthina

Żmija bliskowschodnia Vipera xanthina

Żmija bliskowschodnia Vipera xanthina

Ten sporych rozmiarów wąż żmijowaty osiągający 90-130 cm rzadko nawet do 150 cm długości zamieszkuje północno-wschodnią Grecję, Trację, Azje mniejszą, oraz wyspy na północnej części morza Egejskiego. W górach dociera do wysokości 2500 m n.p.m. Ubarwienie ciała jasnoszare przez jasnobrązowe do oliwkowo-zielonego. Na grzbiecie widoczny jest ciemny zygzak z dużymi romboidalnymi plamami. Głowa ozdobiona dwoma rzędami ciemnych biegnących wzdłużnie plam. Aktywność zmierzchowo- nocna, w dzień chroni się przed upałem w gęstych zaroślach, kamienistych osuwiskach, gajach oliwnych a nawet wilgotnych szuwarach. Ten powolny wąż zwykle zamiast ucieczki polega na swoim kamuflażu leżąc w bezruchu. Dopiero gdy to zawiedzie, zaczyna głośno syczeć a następnie kąsać napastnika. Jej silny jad poza typowym dla żmij cytotoksyczno-hemolitycznym działaniem, posiada także neurotoksyny. Ukąszenie powoduje dolegliwości żołądkowo-jelitowe, niedociśnienie, zawroty głowy,  niewydolność oddechową, drgawki i konwulsje, oraz uszkodzenia tkanek. Pomimo tych objawów wypadki śmiertelne zdarzają się stosunkowo rzadko.

Miejsce 3: Żmija z Milos Macrovipera schweizeri 

Żmija z Milos Macrovipera schweizeri Fot. by Eduard Solà

Żmija z Milos Macrovipera schweizeri Fot. by Eduard Solà

Zamieszkująca Greckie Cyklady żmija z Milos (do niedawna uważana za podgatunek żmii lewantyńskiej) jest gatunkiem endemicznym. Ubarwienie od rdzawo-brązowego przez brązowo szare po ciemnoszare. U niektórych odmian widoczny jest wzór na grzbiecie w kształcie poprzecznych pasów w ciemniejszym kolorze. Wąż ten osiąga od 70 do 110 cm długości. Gatunek aktywny głównie nocą w okresie letnim oraz w dzień na wiosnę oraz jesień.  Zamieszkuje suche kamieniste wzgórza oraz doliny porośnięte buszem i niewielkim drzewami. Głównymi ofiarami żmii z Milos są ptaki na które poluje wspinając się na krzewy oraz drzewa, czasem czyha również blisko zbiorników wodnych. Ma to miejsce głównie wiosną oraz jesienią podczas sezonowych migracji ptactwa. Żmija ta zwykle schodzi człowiekowi z drogi, ale osaczona staje sie agresywna i dotkliwie kąsa. Warto mieć na uwadze że ryzykowne staje się poruszanie po gęsto zakrzewionym terenie, zwłaszcza w porze migracji ptactwa. Jad jest bardzo silny i bez pomocy medycznej może zakończyć się zgonem człowieka. Objawy wywoływane ukąszeniem są typowe dla węży żmijowatych. Do ukąszeń dochodzi jednak rzadko, gdyż gad ten należy do gatunków zagrożonych wyginięciem.

Miejsce 2: Żmija Lewantyńska Macrovipera lebetina 

Żmija Lewantyńska Macrovipera lebetina Fot. by Hectonichus

Żmija Lewantyńska Macrovipera lebetina Fot. by Hectonichus

Jest największą żmiją europy. Długość ciała to średnio 110-150 cm długości, jednak rekordowe osobniki dorastają nawet do 200 cm. Obszar występowania tego węża obejmuje kilka wysp we wschodniej części morza Egejskiego, Cypr, Turcję, Bliski wschód (od Libanu po Pakistan), Afrykę północną (Algierię, Tunezję, Maroko), północne Indie, Uzbekistan, Turkmenistan, południowo-zachodni Kazachstan i południową cześć Rosji (Dagestan). Dzieli się na 5 podgatunków różniących się min. ubarwieniem od szarego przez szarożółte po jasnobrunatne, z dwoma szeregami ciemnych plam ustawionych naprzeciw lub na przemian siebie. Czasem tworzą one falistą pręgę na grzbiecie. Głowa ozdobiona odwróconą piątką rzymską z dwiema ukośnymi plamkami. Gad ten preferuje porośnięte skąpą roślinnością kamieniste stoki, oraz widne suche lasy. Często spotyka się ją w pobliżu siedzib ludzkich w ogrodach bądź starych budynkach gdzie poluje na gryzonie lub niewielkie ptaki w tym hodowlane. Aktywna w chłodniejszych porach dnia bądź nocą. Pomimo swojej wielkości potrafi szybko się poruszać na krótkich dystansach. Kiedy jednak zostaje osaczona staje się bardzo agresywna i nie waha się kąsać nawet na odległość połowy swojego ciała. Żmija lewantyńska ma długie zęby jadowe mierzące 20 mm i największe gruczoły jadowe spośród wszystkich europejskich żmijowatych (pond 8-krotnie pojemniejsze niż u żmii zygzakowatej). Dzięki temu może wprowadzić duże ilości jadu głęboko w ciało ofiary. Toksyna ma podobne działanie do żmii z Milos, wywołując min. silne krwawienie. Ukąszenie jest bardzo niebezpieczne dla człowieka i może zakończyć się śmiercią jeśli nie zostanie uzyskana pomoc medyczna. Żmija lewantyńska odpowiada za wiele wypadków pokąsań w rejonie swego występowania. Tylko ograniczony zasięg w Europie nie pozwolił jej na zajęcie pierwszego miejsca.

Miejsce 1: Żmija nosoroga Vipera ammodytes 

Żmija nosoroga Vipera ammodytes Fot. by Elena Terkel

Żmija nosoroga Vipera ammodytes Fot. by Elena Terkel

Numer jeden w moim rankingu. Jej nazwa wywodzi się od charakterystycznego mierzącego ok. 5 mm długości wyrostka na pysku. Zamieszkuje rozległe połacie środkowej i południowej Europy: od północnych Włoch i południowej Austrii przez Słowenię, Południowe Węgry, Chorwację, Rumunię, Serbię, Bośnię i Hercegowinę, Albanię, Macedonię, Bułgarię, Grecję, Cyklady, Turcję aż po Syrię i Kaukaz. Grzbiet barwy jasnoszarej, jasnobrązowej, czerwonobrązowej do ciemnobrązowej. Pośrodku grzbietu charakterystyczny ciemny zygzak. Na końcu pyska charakterystyczny skierowany ku górze wyrostek. Żmija nosoroga osiąga średnio 70- 90 cm długości, maksymalnie do 120 cm. Preferuje suche kamieniste zbocza z rzadkimi krzewami, widne lasy, pochyłe łąki oraz łagodne zbocza górskie. W górach występuje do wysokości 2000 m. Prowadzi dzienno- zmierzchowy tryb życia. Podobnie jak żmija z Milos chętnie wspina się na drzewa i krzewy by polować na migrujące ptactwo. Zwykle powolna lecz w przypadku zagrożenia potrafi szybko się oddalić. Osaczona skutecznie kąsa wykonując błyskawiczny skok na odległość ponad 40 cm (z tego względu nazywana jest w Chorwacji: poskok). Do ukąszeń najczęściej dochodzi kiedy wąż zostaje poruszony podczas przedzierania sie przez gęsto porośnięty teren. Zdarza się że człowiek zostaje ukąszony w mocno ukrwione miejsce np. szyję lub twarz co jest szczególnie niebezpieczne. Żmija nosoroga jest uważana za najjadowitszego węża Europy. Jad ma działanie typowe dla żmijowatych. Przy ukąszeniu często występuje martwica tkanek. Bez pomocy medycznej ukąszenie często bywa śmiertelne. Gatunek ten odpowiada za największą liczbę zgonów spowodowanych ukąszeniami węży w Europie.

A więc zwycięzcą zostaje żmija nosoroga, przesądziły o tym szeroki zasięg występowania, dość długie zęby jadowe (13 mm długości), silny jad i duża skuteczność podczas ataku (często z drzew bądź krzewów).

A co z pozostałymi gatunkami ?

Żmija zygzakowata Vipera berus to najpowszechniej występująca żmija właściwa w Europie. Jednakże jej ukąszenie może stwarzać zagrożenie dla dzieci czy osób starszych bądź osób uczulonych na jej jad.

Żmija hiszpańska Vipera seoanei gatunek mający najniższe LD50 wśród europejskich węży, nie jest uważana za bardziej niebezpieczną od żmii zygzakowatej.

Podobnie żmija iberyjska vipera latasti Przypominająca nieco wyglądem żmiję nosorogą, gdyż na jej pysku również jest obecny charakterystyczny wyrostek. Posiada większe gruczoły jadowe od wyżej wymienionych, ale jad słabszy.

Żmija iberyjska vipera latasti Fot. by TimVickers

Żmija iberyjska vipera latasti Fot. by TimVickers

Żmija łąkowa Vipera ursinii zamieszkująca Bałkany, wschodnią Europę i środkową Azję, ma najsłabszy jad spośród Europejskich gatunków węży. Jej ukąszenie nie zagraża życiu człowieka.

Vipera nikolskii to gatunek zamieszkujący centralną Ukrainę i południowo-zachodnią Rosję. Obecnie to stosunkowo słabo poznany wąż, nie testowany jeszcze pod kątem toksyczności.

Żmija kaukaska Vipera kaznakovi to niewielki wąż dorastający do 60 cm długości. Występuje w górach Anatolii, Gruzji i Kaukazu. Jest to gatunek stosunkowo słabo jadowity.

Vipera lotievi, Vipera orlovi, Vipera dinniki to żmije zamieszkujące wysokogórskie obszary Kaukazu, graniczące między Europą a Azją. Są one stosunkowo słabo poznane i niewiele wiadomo o ich jadzie.

Z kolei mokasyn hali Gloydius halys to gad o silniejszym jadzie niż żmija zygzakowata, niemiej jest to w zasadzie azjatycki gatunek którego zasięg występowania ociera się o wschodnie krańce Europy. Spotykany jest w środkowej Azji od wschodnich wybrzeży Morza Kaspijskiego przez Uzbekistan, Turkmenistan, Kazachstan, Afganistan, Rosję (w tym południowe krańce Syberii) przez Mongolię po północne Chiny. Są to odludne tereny o surowym klimacie. Najwięcej ukąszeń tego węża notuje się w Chinach.

 Ciekawostki

  • Szacuje się że w Europie rocznie zostaje pokąsanych ok 30 000 osób z czego ok. 30 ukąszeń kończy się śmiercią.
  • Zamieszkujący południowo-zachodnią Europę połoz żółtozielony Coluber viridiflavus wykazuje odporność na jad żmij, i chętnie na nie poluje.
  • Węże niejadowite dysponują typem uzębienia Aglypha, charakteryzującym się zębami mniej więcej równej wielkości i pozbawionymi rowków bądź wewnętrznych kanalików.

 Bibliografia

  1. Płazy i gady gatunki środkowo europejskie, Gruber U., MULTICO.
  2. Gady jadowite, Jaroniewski W., PZWS, Warszawa 1973.
  3. Encyklopedia zwierzęta, Zweifel G., Elipsa, Warszawa 1999.
  4. Venomous Animals and Their Venoms, Buchrel W., Academic press, London 1968.
  5. Venomous Snakes of the World, O’Shea M., New Holland publishers, London 2005.
  6. terrarium.com.pl
  7. trimek.pl

Podobne artykuły

30 odpowiedzi do: "Najjadowitsze węże Europy: Top 5"

  1. Helio napisał(a):

    Nie wiedziałem że w Europie są jadowite węże. Dzieki za fajny artykuł!

  2. Dolo napisał(a):

    Moim zdaniem warto uświadamiać ludziom, że każde ukąszenie może być śmiertelne, jeśli osoba jest uczulona na toksynę. Nawet ukąszenie najmniej jadowitego gada czy nawet owada może skończyć się tragedią.
    Bardzo fajny artykuł, pozdrawiam. 🙂

    • Achyt napisał(a):

      Zgadza się, wstrząs anafilaktyczny spowodowany działaniem jadu nawet słabo jadowitych gatunków w tym naszej żmii zygzakowatej może się skończyć tragicznie, jeśli nie zostanie udzielona pomoc medyczna.

  3. Alex napisał(a):

    A co planujesz jako kolejny temat? Widziałem gdzieś w komentarzu, ze chyba coś na temat spinozaura – czy chodził na 2 czy 4 łapach, tak?

    • Achyt napisał(a):

      Wiesz, zastanawiam się nad napisaniem czegoś o nowych gatunkach zwierząt w faunie Polski. Artykuł o spinozaurze to dalsza perspektywa. Samo znajdywanie materiałów do tego artykułu trwało jakieś trzy tygodnie. A jeśli chodzi o gatunek wymarły i znalezienie wszelkich szczegółów i potem sprawdzanie jeszcze ich wiarygodności pewnie pochłonie drugie tyle, dlatego może zajmę się nim pod koniec roku 😛 Btw. Dobrze że można tu pisać bez żadnej presji czasu 🙂

  4. Stefan napisał(a):

    „Każdy ząb ma wydrążony” ciekawe kto te zeby tym wezom drąży…

  5. ripper napisał(a):

    Dziesiątki tysięcy ofiar węży rocznie? Przecież taka głupota rzutuje na odbiór całego tekstu

  6. Achyt napisał(a):

    Dla ciekawskich wrzucam jeszcze do wglądu wyniki toksyczności jadu węży wykonane metodą LD50.

    snakedatabase.org/pages/LD50.php

    seanthomas.net/oldsite/ld50tot.html

  7. JBon PTronic 137 napisał(a):

    Siemka achyt :D.

  8. skromnost napisał(a):

    Świetny artykuł. Dzięki wielkie 🙂 Chętnie bym zobaczył coś takiego jeszcze o pająkach występujących w Europie.

  9. JBon PTronic 137 napisał(a):

    Achyt brachu,czy dodasz coś o żabach ;D?

  10. JBon PTronic 137 napisał(a):

    Czy może jednak nie ?(przecież nie możesz nie dodać,racja?).

  11. JBon PTronic 137 napisał(a):

    🙂 🙂 🙂 🙂 🙂 🙂 🙂 🙂 🙂 🙂 🙂 Pozdrawiam.

  12. Achyt napisał(a):

    JBON PTRONIC 137

    😀 Cóż jeśli chodzi o żaby to najpierw musiałbym pomyśleć co mógłbym o nich napisać (w jakim kontekście). Bo same opisy gatunków byłyby raczej nudne.. 😛 Ponadto są one ogólnodostępne. Zobaczymy może coś wymyślę. 😛

    Pozdr. 🙂

  13. JBon PTronic 137 napisał(a):

    Dzięks 😀 .Będę czekać,może się uda ;).

  14. JBon PTronic 137 napisał(a):

    Od żab się zaczyna a artykuł będzie się nazywać top 5 jadowite żaby tropików.

  15. JBon PTronic 137 napisał(a):

    Miałem na myśli trujące.

  16. Gacek napisał(a):

    Artykuł fajny choć wydaje mi się że na 1 miejscu powinna byc zmija lewantyńska a na drugim Macrovipera schweizeri. Obie mają silniejszy jad od żmii nosorogiej. Wg nowej klasyfikacji mokasyn dalekowschodni należy do rodziny żmijowatych i wydaje mi się że ma silniejszy jad od żmii żebrowanej

  17. Achyt napisał(a):

    Cóż, to mój subiektywny ranking. W bezpośrednim starciu z człowiekiem również uważam że żmija lewantynska jest bardziej niebezpiecznym wężem. Ale moje kryteria objęły także inne czynniki, jak zasięg występowania, oraz wiążacą się z tym liczbę pokasań. A tu przynajmniej jeśli chodzi o obszar Europy żmija nosoroga góruje nad ż. lewantyńską, i ż. z milos. Co do jadowitosci to różne rankingi przedstawiają różne dane, (wg. tych które podałem najniższe ld50 z podanych gatunkow ma właśnie v. ammodytes).
    Dlatego liczą się gł objawy które może wywołać ukąszenie oraz charakterystyka działania jadu. U wszystkich trzech gatunków ukąszenie może być śmiertelne ale nie zawsze musi. Ciężko jest więc określić który gatunek jest najbardziej jadowity. Co do mokasyna hali to jest to wąż żmijowaty, ale zaliczany do podrodziny grzechotnikowatych a nie żmij właściwych. Chyba że się mylę. to mógłbyś mi podać wiarygodny link dla weryfikacji danych, gdyż ja takiego nie znalazłem.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.

Pokaż, że jesteś człowiekiem * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

DinoAnimals.pl - Dinozaury, animals, świat zwierząt i roślin