01 07 2017


Moa (Dinornithiformes) – olbrzymie ptaki

Autor:

|

24 listopada 2013

|

Edytowany: 24 lutego 2017

|

15 komentarzy

|

Kategoria: Australia / Nieloty / Ptaki / Wymarłe / Zwierzęta

Moa (Dinornithiformes) – olbrzymie ptaki

Dieta

O preferencjach żywieniowych wiemy dosyć sporo, ponieważ odnaleziono kilka skamieniałych treści żołądkowych oraz koprolity. Na rodzaj uskutecznianej diety naprowadził specjalistów również kształt czaszki i dzioba. Okazało się, że ten wielki nielot był roślinożercą – zjadał włókniste gałęzie liście z niskich drzew oraz krzewów.

Dziób ptaka z gatunku Pachyornis elephantopus przypominał nieco sekator i podobnie do niego działał, potrafił bowiem przeciąć liście lnu nowozelandzkiego oraz gałęzie o średnicy co najmniej 8 mm.

Podobnie do wielu ptaków również moa połykał kamienie (gastrolity), ułatwiające trawienie, co pomagało regularnie spożywać gruby materiał roślinny. W żołądku jednego osobnika mogło się mieścić nawet kilka kilogramów zaokrąglonych kamyków o długości ok. 110 mm.

Moa (Dinornithiformes) – rekonstrukcja szkieletu.

Rozmnażanie

Możliwe, że moa budował gniazda i składał w nich jaja, odnaleziono bowiem skupisko skorupek – jest to trop, który mógłby potwierdzić zakładanie przez nie gniazd.

Lęgi i gniazda

Lęgi odbywały się od późnej wiosny do lata – wskazują na to znalezione nasiona i pyłki w koprolitach znajdujące się obok zachowanego materiału roślinnego wykorzystywanego do budowy konstrukcji przypominającej gniazda.

Jaja moa

Wielkość jaj mieściła się w przedziale 120 – 240 mm długości i 91 – 178 mm średnicy. U większości gatunków miały biały kolor, ale u Megalapteryx didinus były niebiesko-zielone (jak u kazuarów).

Wszystkie miały jedną cechę wspólną – skorupka była bardzo cienka, co sugeruje, że inkubacją zajmowały się lżejsze samce.

Moa (Dinornithiformes) i jego nieodłączny wróg – orzeł Haasta.

Strategia K

Na podstawie słojów kostnych wykazano, że moa, podobnie do największego latającego ptaka wszechczasów ptaka Argentawisa, uskuteczniały strategię życiową K, podobnie również do innych dużych ptaków Nowej Zelandii. Oznacza to, że przejawiały stosunkowo niski poziom płodności, a okres dojrzewania trwał bardzo długo (ok. 10 lat). Wpływ na to miał z pewnością ekosystem pozbawiony lądowych drapieżców.

____________________

Pomóż tworzyć DinoAnimals - wpłać 1 PLN




DinoAnimals.pl

Poleć artykuł

Podobne Artykuły

Wilczarz irlandzki
Ryba piła (Pristis pristis)
Kaszalot – wieloryb z Moby Dicka
Dudek zwyczajny (Upupa epops)
Inteligencja psów
Największe pazury i szpony zwierząt – TOP10
Królestwo zwierząt – Ssaki
Wierzchołówka żółtowłosa – sok z żuka
Kot egipski mau
Szympans (Pan)
Pies faraona
Pies domowy (Canis lupus familiaris)
Kuropatwa zwyczajna (Perdix perdix)
Małże – fabryka pereł
Heloderma arizońska (Heloderma suspectum)
Bielik afrykański (Haliaeetus vocifer).
Devon rex – kot jak elf
Kot błotny – bohater egipskich malowideł
Kot Ragamuffin – „obdartus” i „włóczęga”
Kajmany (Caimaninae)
Mamut – prehistoryczny słoń

O Autorze

Redakcja DinoAnimals.pl

Wydawnictwo Dobre Ściągi - DobreSciagi.pl, DinoAnimals.pl, DinoAnimals.com, Zonka.pl

(15) Komentarze

  1. Maciej
    24 listopada 2013 at 17:44

    Czy on powróci?

  2. Maciej
    25 listopada 2013 at 07:25

    Ale naukowcy chcą go sklonować.

    • Redakcja DinoAnimals.pl
      25 listopada 2013 at 10:46

      Maćku, przy dzisiejszym stanie wiedzy i braku odpowiedniego DNA nie jest to możliwe. O Trudnościach z tym związanych pisaliśmy w komentarzach przy artykule o Kecalkoatlu, żurawiu i koziorożcach. Klonowanie ptaków jest technicznie trudniejsze niż klonowanie zwierząt.

      • JBon PTronic 137
        28 lutego 2017 at 21:09

        To może niech spróbują sklonować niedźwiedzia krótkopyskiego 😉 .

  3. Maciej
    26 listopada 2013 at 17:01

    Możecie mi pokazać gdzie jest porównanie jaja strusia i mamutaka?Gdzieś widziałem zdjęcie ale nie pamiętam.

  4. pogrzebana w piórach
    9 marca 2015 at 20:25

    Witam, może to nie na miejscu ale bardzo zainteresował mnie artykuł i chciałabym się dowiedzieć czy istniały ptaki które były równie interesujące i radziły sobie równocześnie z lataniem?

  5. Maciej
    16 marca 2015 at 15:54

    Czy moa jakimś cudem w wyniku ewolucji mogłoby latać pomimo braku nawet szczątkowych skrzydeł?

    • Redakcja DinoAnimals.pl
      16 marca 2015 at 16:07

      Moa, których szczątki odnaleziono rzeczywiście nie miały skrzydeł. Niemniej ich przodkowie je mieli. Aby odpowiedzieć na Twoje pytanie, trzeba przybliżyć nieloty. Ptaki nielotne w wyniku ewolucji utraciły zdolność do lotu. Przyczyną tego był braku zagrożeń ze strony drapieżników lub też obrania odmiennej strategii przetrwania (np. pingwiny).
      W procesie ewolucji niezdolność do lotu pojawiała się u ptaków wiele razy. Dotyczyła ona gatunków lądowych i wodnych. Najwięcej gatunków ptaków pozbawionych umiejętności latania występuje na Nowej Zelandii, gdzie przed przybyciem człowieka (koło XI wieku) nie było żadnych dużych lądowych drapieżników. W przypadku moa zdolność do lotu nie była więc konieczna. Ich siłą i sposobem na przetrwania była wielkość. Niemniej przodkowie moa posiadali umiejętność latania.

  6. ych
    20 czerwca 2015 at 13:05

    niezłe ptaszysko

  7. demon
    29 sierpnia 2016 at 15:44

    ale fajne tłuste i spasione na maksa bydlę no no…. można by je sklonować to potem by je można było po tyłku poklepać ale by była uciecha no no…

Napisz komentarz

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.

DinoAnimals.pl