MENU

by • 16 sierpnia 2017 • anykylozaury, Dinozaury, dinozaury pancerne, dinozaury roślinożerne, nodozaury3 komentarze1263

Borealopelta markmitchelli

Podczas, gdy w ciągu kilku minionych dni sensacje w tematyce paleontologii wywołało ”przedstawienie światu ” Patagotitana mayorum, który okazuje się być solidnym pretendentem do miana największego zauropoda jaki stąpał po powierzchni naszej planety (wstępne szacunki : długość – 37,2 metra _ masa: 69000 – 77000 kilogramów _ wysokość : 14 metrów _ * z biegiem czasu szacunki mogą zostać potwierdzone lub ulec zmianie ), nie mniejsze wrażenie wywołał, również nie dawno ukazany Borealopelta markmitchelli, nodozaur, który określany jest już na dzień dzisiejszy ”Prehistoryczną Mona Lisą ” z tego względu na to, że jego materiał kopalny jest najlepiej zachowany ze wszystkich znalezisk w ogóle ( gdzie utrwaliły się nawet trójwymiarowe kształty zwierzęcia ) przechodząc do historii nauki jako jeden z najpiękniejszych dinozaurów.

Concept art. Prezentujący potencjalny wygląd Borealopelta markmitchelli za życia.

Informacje ogólne i pozycja systematyczna:

• Czas i miejsce występowania:
Kanada (formacja Clearwater) ok. 112 – 110 mln lat temu – wczesna kreda (alb).

• Znaczenie nazwy oraz epitetu gatunkowego:
Nazwa rodzajowa pochodzi od greckiego słowa borealis oznaczającego północ oraz greckiego pleta oznaczającego tarczę, epitet gatunkowy markmitchelli honoruje natomiast Marka Mitchella technika Royal Tyrell Museum, który spędził ponad 7000 godzin cierpliwego i wykwalifikowanego przygotowania holotypu do obecnej formy.

• Szacunek masy i długości:
Dorosły osobnik Barealopelty osiągał 5,5 metra długości, masę ciała 1360 kilogramów a jego pysk znajdował się na wysokości ok.150 centymetrów od powierzchni podłoża.

Pozycja filogenetyczna Borealopelty została umieszczona w kładzie z innymi nodosauridami z albu mianowicie z Pawpawsaurus campbelli i Europelta carbonensis oraz z santonskim Hungarosaurusem tormai jako taksonem siostrzanym.

Kładogram wykazujący pozycję Borealopelta markmitchelli w obrębie Ankylosauria – Victoria Arbour i współpracownicy (2017).

Historia odkrycia:

Borealopelte odkryto w kopalni Millenium oddalonej 30 kilometrów na północ od Fort McMurray w stanie Alberta, która jest własnością Suncor Energy i jest zarządzane przez tę firmę. Odkrycia dokonał w 2011 roku Shawn Funk, operator maszyny górniczej wcześniej wymienionej firmy, gdzie podczas pracy zastanowił go niezwykły charakter odkrytych fragmentów, po tym wydarzeniu jego przełożony Mike Gratton powiadomił Royal Tyrrell Museum of Palaeontology. 23 marca w kopalni Suncor naukowiec z Royal Tyrrell Museum Donald Henderson i starszy technik Darren Tanke, zbadali wzór opierając się na fotografiach spodziewając się odkrycia plesiosaura lub innego gada morskiego, ponieważ zwierzęta lądowe nigdy wcześniej nie zostały odkryte wcześniej w piaskach bitumicznych. Po prawidłowej identyfikacji, która została dokonana na miejscu przez Tanke, Henderson zdziwił się, gdy dowiedział się, że jest to dinozaur z rodziny ankyklozaurów a nie gad morski.

Po trzech dniach szkolenia w zakresie bezpieczeństwa w kopalniach, pracownicy muzeum i pracownicy firmy Suncor zaczęli pracować, aby odzyskać wszystkie kawałki skamieniałości. Poza kilkoma kawałkami złamanymi przez koparkę firmy Funk, większość egzemplarzu była nadal osadzona w odległości 8 metrów na klifie o wysokości 12 metrów, proces wydobycia trwał łącznie dwa tygodnie. Gdy wielki kawał skały zawierający skamieniałość został podniesiony rozłamał się pod własnym ciężarem na kilka kawałków, personel muzeum jednak ocalił próbkę przez owijanie i stabilizowanie kawałków w tynku, po czym udało im się je przetransportować do Royal Tyrell Museum, gdzie technik Mark Mitchell przez pięć lat pozbywał się skały i przygotował skamieniałość do badań, sponsorowany przez National Geographic Society.

Ponad pięć lat zajęła Markowi Mitchellowi (technikowi Royal Tyrell Museum ) praca nad renowacją materiału skalnego Borealopelta markmitchelli, którą możemy podziwiać w obecnej formie.

Powstanie prehistorycznego arcydzieła:

Materiał kopalny Borealopelty została zachowany w piaskowcu morskim Wabiskaw Member (formacja Clearwater ), która szacowana jest na Alb ok. 110 – 112 milionów lat temu (wczesna kreda). W tym czasie region objęty był Morzem Środkowego Zachodu, które dzieliło ówczesny kontynent północnoamerykański na dwie części: Laramidię na zachodzie i Appalachię na wschodzie łącząc wody Oceanu Arktycznego z wodami południa obecnego rejonu Zatoki Meksykańskiej.

Borealopelta najprawdopodobniej utonęła podczas próby przeprawy lub w drugiej koncepcji jej ciało zostało wymyte z powierzchni lądu podczas lokalnej powodzi, wzdęta tusza dinozaura unosiła się prawdopodobnie kilka – kilkanaście dni, aż wybuchła i zatonęła lądując na plechach na dnie morza z wystarczającą siłą by zacząć deformować niemal natychmiast zasadnicze warstwy osadowe.

Około 15 centymetrów osadu osiadło nad tuszą przed uwolnieniem się cieczy ustrojowych, czego dowodem są zachowane w osadach struktury uwalniające płyny, wnęki ciała wypełnia natomiast piasek. Wkrótce po przybyciu do dna morskiego formacja syderytów (minerał z gromady węglanów) zaczęła formować się wokół ciała tego tyreofora uniemożliwiając mu przemieszczanie się po dnie morskim co umożliwiło zachowanie ciała w perfekcyjnym stanie.

Nodosaur o którym mowa w powyższym zakończył swój żywot w rzece, prawdopodobnie w skutek powodzi. Jego ciało obrócone do góry grzbietem mogło utrzymywać się na powierzchni wody kilka – kilkanaście dni przez gazy i bakterie, które gromadziły się wewnątrz jego ciała.

 

Po upływie pewnego czasu gazy nagromadzone w ciele Borealopelty wybuchły sprawiając, że zwierzę zaczęło opadać w kierunku dna oceanicznego o głębokości ok. 49 metrów.

Kiedy ciało uderzyło o dno morskie wywołało impet na tyle silny by wyrzucić w górę pokłady osadów. Kamienny sarkofag szybko otaczał tuszę, a minerały infiltrowały skórę i ”zbroję”.

Pigmentacja wskazująca na możliwość kamuflowania się:

Zachowane obszary skórne Borealopelty poddane zostały wysokorozdzielczą spektrometrią mas jonów wtórnych z analizą czasu przelotu (ToF-SIMS) oraz pirolizą sprzężoną z chromatografią gazową i spektrometrią mas (Py-GC/MS) , gdzie odnotowano obecność benzotiazolu fominianiny, która jest odpowiedzialna za czerwonawo – brązowe ubarwienie, zakres tej pigmentacji można zaobserwować w przekroju poprzecznym kości krzyżowej, przy czym ciemniejsze ubarwienie występuje na odcinku grzbietowym, a powierzchnia przybrzuszna jest mniej zabarwiona. Ten rodzaj dystrybucji pigmentu jest podobny do tego jakim charakteryzują się dzisiejsze kręgowce morskie i ma istotne implikacje dla ekologii zwierzęcia.

Lustracja, znana również jako prawo Thyera, jest formą kamuflażu i jest określona przez zmianę w grzbietowej i brzusznej barwie ciała zwierzęcia, o ciemniejszych kolorach na górze i odwrotnie na brzuchu. Fizyczny aspekt tej roli tej kolorystyki dotyczy oświetlenia padającego na trójwymiarowy obiekt.

Zjawisko to wyglądało mianowicie mniej więcej w ten sposób: wyobraźmy sobie równomiernie zacienione zwierzę, światło słoneczne padające na jego grzbiet czyniło go jaśniejszym, podczas gdy cienie generowane przez bryłę ciała na odcinku brzusznym były znacznie ciemniejsze co w rezultacie dawało wynik jako zwierzę znajdowało się w odległości dalszej niż w rezultacie. Zdolność do włączenia pigmentacji mogła mieć kluczowe znaczenie dla tego nodozaura pomagając mu dezorientować większe drapieżniki na otwartych terenach lub utrudniać jego zauważenie w zasięg występowania terenów leśnych.

Oprócz naturalnego orężu przeciw drapieżnikom w postaci pancerza kluczową rolę ochronną pełniła również kolorystyka ciała Borealopelty.

Materiał kopalny:

Holotyp TMP 2011.033.0001 to artykułowany okaz, w skład którego wchodzą:
Głowa, odcinek szyjny, większa część tułowia wraz z kością krzyżową, kompletna prawa i częściowo zachowana lewa kończyna przednia wraz z paliczkami oraz coś, co ja tłumacze jako podeszwa stopy. Przepięknie zachowane są również osteodermy pokryte grubą, ciemno szarą lub czarną warstwą organiczną reprezentującą oryginalne, diagenetycznie zmienione, keratynowane skale naskórkowe.

Poniżej holotyp Borealopelta markmitchelli  TMP 2011.033.0001 ujęty z różnych perspektyw.

 

Podobne artykuły

3 odpowiedzi do: "Borealopelta markmitchelli"

  1. Shahen napisał(a):

    Oczywiście media już rozdmuchały wszystko… Patagotitan definitywnie nie jest większy od Argentinosaurus i Puertasaurus. Co za tym idzie nie jest największym znanym dinozaurem, postaram się machnąć na ten temat jakiś większy artykuł niedługo.

  2. Lupus napisał(a):

    Dobrze by było podać nazwiska artystów których prace tu zaprezentowano 🙂

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.

Pokaż, że jesteś człowiekiem a nie spam botem * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

DinoAnimals.pl - Dinozaury, animals, świat zwierząt i roślin