MENU

by • 11 września 2017 • Ssaki, Zwierzęta2 komentarze1406

Rola stada w szczurzym życiu

Jeszcze niedawno, szczegółowe informacje o szczurzych potrzebach nie były tak powszechne jak dziś. Te małe zwierzątka nie cieszyły się dobrą sławą i nie miały wielu sympatyków. Ludzie przygarniając je zazwyczaj nie mieli pojęcia o ich podstawowych wymaganiach, takich jak odpowiednia wielkość klatki i jej wyposażenie, rodzaj podłoża, czy dieta. W Polsce badania oraz publikacje na temat ich behawioru były szczątkowe, a możliwość adopcji zupełnie nieznana i mało możliwa.

Na szczęście czasy te uległy zmianie. Poszliśmy naprzód i wiemy jak utrzymywać te zwierzęta, aby zaspokoić ich naturalne potrzeby. Jedną z najważniejszych jest potrzeba przynależności do stada.
To, że szczury są zwierzętami silnie stadnymi, w dzisiejszych czasach nie jest żadną tajemnicą ani nowością. Jednak skąd mamy pewność, że szczur do szczęścia potrzebuje drugiego szczura? Co wskazuje na fakt ich bezwzględnej potrzeby życia z drugim osobnikiem swojego gatunku?

EKSPLORACJA

Szczury działają wspólnie prawie na każdej płaszczyźnie życia – nie wykluczając wspólnej eksploracji terenu. Szczury na wolności zawsze tworzą stada, w których razem odkrywają środowisko w którym się znajdują.

Poszczególne osobniki zbierają zapachy i smaki, a następnie dzielą się informacjami z innymi członkami grupy. Jeśli jeden czegoś spróbował i wraca do pozostałych, inne czując nowy zapach w jego oddechu wybiorą tą konkretną potrawę spośród innych nieznanych. Nazywa się to społecznym przekazem preferencji pokarmowych.

Szczury w towarzystwie chętniej poznają otoczenie. Mała potrzeba eksploracji pojawiająca się u samotnych szczurów, prowadzi do zmniejszonej ilości ruchu, a ta do otyłości i chorób serca, które u szczurów są stosunkowo częste.

HIERARCHIA

Szczury żyjące w grupie wypracowują swoją hierarchię. Każdy osobnik w grupie posiada indywidualną pozycję i wykonuje dane obowiązki.

W stadzie szczury dbają o siebie nawzajem. Niejednokrotnie właściciele tych zwierząt zaobserwowali sytuację, w której jeden szczur opiekuje się drugim podczas jego choroby, bądź silniejszy broni słabszych przed niebezpieczeństwami.

Szczury przywiązują się tak jak ludzie do swoich współtowarzyszy. Skąd o tym wiemy? Ten kto miał stado szczurów, choć raz mógł być świadkiem zachowań jakie przejawiał osamotniony szczur – osowiałość, brak apetytu, senność… po prostu smutek.

ROZWÓJ

Szczury w grupie rozwijają się lepiej nie tylko fizycznie, ale i umysłowo. Robią to poprzez wspólne działanie oraz myślenie. Gdy stado wspólnie żyje, przed szczurem który do niego należy otwierają się nowe możliwości. Ma szanse uczyć się od innych, bardziej doświadczonych szczurów oraz bawić się z tymi w swoim wieku, a w przyszłości wychowywać młodsze. Młode szczury rozwijają się szybciej i lepiej, gdy mają kompanów – tak jak ludzie.

Ponadto, szczur żyjący samotnie gorzej radzi sobie ze stresem, który w jego życiu pojawi się na pewno nie raz. Czynnikiem wywołującym silne emocje u tych zwierząt może być zmiana otoczenia, kontakt z nowym człowiekiem, podróż czy wizyta u weterynarza. Samotność w sytuacjach stresowych doprowadzić może do napadów paniki, a nawet agresji u szczura. Obniża odporność i podwyższa ryzyko pojawienia się chorób.

Ten zwierzak, gdy jest samotny, jest również bardziej apatyczny. Naukowo udowodniono, że samotny szczur wpada w chorobę podobną do ludzkiej depresji. W laboratoriach wykorzystuje się odłączenie szczura od jego grupy jako czynnik wywołujący stres i depresję. Istnieją skrajne przypadki, w których szczurza depresja doprowadziła do zachowań autoagresywnych.

Samotność przyczynić może się także do „zdziczenia”. Powszechne i sprawdzone jest stwierdzenie, że szczury żyjące w stadzie łatwiej oswajają się z ludźmi. Czują się pewniej, ponieważ tworzą społeczność i mogą na sobie polegać.

Osoba, która nie miała do czynienia ze stadem szczurów nie jest w stanie dostrzec nieprawidłowości w zachowaniu swojego samotnego pupila. Doprowadzić to może do zbyt późnego wykrycia choroby, bądź nietrafnej interpretacji zachowania. Szczur żyjący samotnie, swoim codziennym zachowaniem odbiega od normy jaką przejawiają te zwierzątka żyjące w grupie.

INTERAKCJE

Ludzie zaczynający swoją przygodę ze szczurami, często przekonani są, że będą w stanie poświęcić jednemu osobnikowi 100% swojego czasu, dzięki czemu nie będzie samotny, zaś gdy ich liczba wzrośnie nie dadzą już rady. Niestety, nie ważne jak bardzo byśmy się starali, my ludzie, nie jesteśmy w stanie zastąpić szczurowi drugiego szczura. To okrutna prawda z którą na początku niewielu jest w stanie się pogodzić.

Szczury posiadają silną potrzebę zabawy, wspólnej eksploracji, a także są zwierzętami nocnymi, zatem uwagi potrzebują głównie w nocy. W tym czasie człowiek zazwyczaj śpi.

Ludzie są trochę więksi od szczura, dlatego też fizycznie nie jesteśmy w stanie z nim biegać, badać wszelkich zakątków, skakać po szafkach czy chować się w rurach i pudłach. Człowiek także nie iska i nie śpi w klatce. To zwierzątka, które trzymane w grupie bardzo przywiązują się i potrzebują ludzi – nie są na nich obojętne! Będą witały swojego właściciela i domagały się pieszczot, jednocześnie nie cierpiąc podczas jego nieobecności (gdy śpi, jest w pracy bądź na wyjeździe).

Następną rzeczą o której trzeba wspomnieć jest komunikacja szczurów. Człowiek w warunkach domowych nie jest w stanie mówić po „szczurzemu”. Nie jesteśmy w stanie z nimi rozmawiać, ponieważ szczury komunikują się ze sobą za pomocą ultradźwięków – tonów o bardzo wysokiej częstotliwości, której my nie słyszymy. Wyrażają w ten sposób głównie swoje stany emocjonalne. W ciągu jednego dnia szczur przekazuje dziesiątki tysięcy zakodowanych wiadomości. Człowiek odbiera dźwięki o maksymalnej częstotliwości 20 kHz, a szczury rozmawiają wydając dźwięki od 20 do 100 kHz. Miedzy strunami głosowymi szczura znajduje się wąska szczelina. Gdy przeciska się przez nią strumień powietrza struny wibrują z dużą częstotliwością emitując krótkie fale dźwiękowe. W środku ucha szczura znajduje się błona bębenkowa zdolna wychwycić delikatne sygnały. My niestety nie posiadamy takich możliwości.

Na koniec, muszę jeszcze wspomnieć o tym co z pozoru wydaje się logiczne, jednak patrząc na niektóre zdarzenia okazuje się, że nie dla wszystkich. Wspólnie trzymamy wyłącznie przedstawicieli tej samej płci, a różnych tylko wtedy, gdy jedna ze stron jest wykastrowana.
Dlaczego?
Z tych samych powodów co psy – nie zwiększamy bezdomności również i tych zwierząt!
Domy Tymczasowe są przepełnione. Nie kupuj, adoptuj. 😉

Oczywiście mit o tym, że samce szczurów trzymane razem (bądź samiczki) walczą ze sobą na śmierć i życie jest bzdurą.

Chcesz wiedzieć więcej? Kliknij tutaj.

Podobne artykuły

2 odpowiedzi do: "Rola stada w szczurzym życiu"

  1. Malwina napisał(a):

    Sylwia, świetne, rzeczowe opracowanie i do tego w lekkiej formie.

  2. JBon PTronic 137 napisał(a):

    Możliwe że szczury nawet zaczną tworzyć plemiona,jak ludzie czy ich najbliżsi krewni,lemingi 🙂 .

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.

Pokaż, że jesteś człowiekiem * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

DinoAnimals.pl - Dinozaury, animals, świat zwierząt i roślin